ทันทีที่เห็นสายตาของลู่เหวินเซิง หลวี่ห้าวก็วางแตงโมของตัวเองลงบนโต๊ะทันที เผื่อจะโดนลูกหลง จากนั้นก็ฉวยแตงโมในมือไป๋เชี่ยนมาโยนลงพื้นด้วยความรวดเร็วจนอีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว แล้วด่ากราดว่า
“เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ไม่ชอบก็ไม่ต้องกินสิ ของที่ฉันซื้อมา เธอมีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์? กินของฉัน ดื่มของฉัน ยังไม่ทันกินหมดก็ด่าฉันแล้วหรือ? คิดว่าทุกคนบนโลกเป็นแม่เธอหมดหรือไง? ฉันไม่ตามใจเธอหรอก!”
ไป๋เชี่ยนตกใจกับการที่หลวี่ห้าวแย่งแตงโมไปตั้งแต่แรกแล้ว ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกด่าชุดใหญ่ จะไม่ให้โกรธได้ยังไง? ไม่มีทาง!
เธอจึงลุกขึ้นชี้หน้าหลวี่ห้าวแล้วด่ากลับว่า
“คุณมีสิทธิ์อะไรมาด่าฉัน? มีสิทธิ์อะไรมาแย่งของของฉัน? คุณมันก็แค่บ้านนอก ยังไม่ให้พูดอีกหรือ? แตงโมห่วย ๆ แบบนี้ ตอนอยู่บ้านฉันไม่ชายตาแลด้วยซ้ำ ตอนนี้ฉันลดตัวลงมากินแตงโมของคุณสักชิ้นก็นับว่าไว้หน้าคุณแล้ว!”
ลู่เหวินเซิงกับเสิ่นหลิงหลิงถึงกับพูดไม่ออกกับตรรกะของเธอ แตงโมที่คาอยู่ในปากก็กลืนไม่ลง จะบ้วนทิ้งก็ไม่ใช่ จะกลืนก็ไม่เชิง
กลืนลงไปก็ชวนคลื่นไส้
ไม่กลืนก็เสียดาย!
พระเจ้า ใครก็ได้ช่วยที
“เอื๊อก!”
อ้อ เป็นเสียงหานมู่เฉินกลืนลงไป
“เอื๊อก! เอื๊อก!”
ไม่มีทางเลือก ลู่เหวินเซิงกับเสิ่นหลิงหลิงจึงกลืนตามไปด้วย
ทั้งสามคนแทะแตงโมต่ออีกคำอย่างเงียบ ๆ…
หลวี่ห้าวเองก็อึ้งกับตรรกะประหลาดนี้จนพูดไม่ออก อ้าปากค้างอยู่นานกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ว่า
“คนที่บ้านเธอคงลำบากน่าดูเลยนะ?”