ลู่เหวินเซิงกินข้าวเสร็จก็สะพายกระบุงออกจากบ้าน ก่อนออกไปยังไม่ลืมกำชับให้พวกเขาล้างชามด้วย
“ปัญญาชนเสิ่น เดี๋ยวฉันล้างชามเอง คุณไปเก็บของเถอะ เราจะออกเดินทางกันแล้ว” หานมู่เฉินเห็นเสิ่นหลิงหลิงกำลังจะเก็บชามกับตะเกียบ ก็รีบห้ามไว้
แม่ของเขาเวลาออกไปข้างนอกแต่ละครั้งต้องเตรียมตัวอยู่นาน ไม่หวีผมก็เปลี่ยนเสื้อผ้า บางครั้งถึงกับทาแป้งแต่งหน้าเวลาไปงานสำคัญ ส่วนพ่อของเขาก็ต้องรอจนหมดความอดทนทุกที...
“เอ๊ะ? อ๋อ งั้นขอบคุณนะปัญญาชนหาน”
เสิ่นหลิงหลิงรู้สึกเกรงใจจนทำอะไรไม่ถูก จริง ๆ แล้วเธอก็ต้องกลับห้องไปเก็บของอยู่พอดี
ปัญญาชนหานคนนี้ดูเย็นชา ปากก็ร้าย ไม่นึกเลยว่าจะเข้าใจเรื่องพวกนี้อยู่เหมือนกัน
หลังเอ่ยขอบคุณ เสิ่นหลิงหลิงก็กลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนหลวี่ห้าวก็เอ่ยขึ้นในตอนนั้นว่า
“พี่เฉิน ทำไมพี่ดีกับปัญญาชนเสิ่นขนาดนี้ล่ะ?”
หานมู่เฉินสงสัย “ตรงไหนที่ว่าดี?”
หลวี่ห้าวทำหน้าเหมือนจะบอกว่า ‘ดูสิ ยังไม่ยอมรับอีก’ พลางนับนิ้วแจกแจงทีละข้อ
“ลองคิดดูสิ ตอนลงจากรถไฟ พี่ยังช่วยเธอถือสัมภาระ ตอนอยู่บนรถโดยสารเธอเกือบล้มก็เป็นพี่ที่ประคองไว้ ตอนรับเสบียงพี่ก็เอาแต่มองเธอ ถึงตอนแรกจะเดินตามพี่ลู่ไป แต่หลังจากนั้นพี่ก็ยังไปรอที่หน้าประตูเพื่อช่วยเธอขนของกลับมาไม่ใช่เหรอ? แล้วเมื่อคืนฉันเกือบชนเธอ ก็พี่นั่นแหละที่ดึงเธอหลบ
“อีกอย่าง พี่ชอบแอบมองเธออยู่เรื่อย ฉันเห็นตั้งหลายครั้งแล้ว...”
หานมู่เฉิน: ให้ตายเถอะ นี่มันสุนัขตำรวจพันธุ์อะไรเนี่ย?
“ไม่ใช่สิ ตอนว่าง ๆ นายก็จ้องฉันอยู่ตลอดเหรอ?”