ระหว่างย่างกระต่าย เธอก็ไม่ได้อยู่ว่าง จัดการฟอกหนังกระต่ายอย่างง่าย ๆ แล้วเก็บไว้ในกระท่อมไม้ เธอตั้งใจว่าพอถึงฤดูหนาวจะเอาไปทำหมวกหนังสักใบ รับรองว่าอุ่นแน่
เมื่อจิตสำนึกกวาดผ่านข้าวกับข้าวสาลีที่ปลูกไว้เมื่อหลายวันก่อน เธอก็ตะลึงงันไปเลย เพิ่งผ่านไปไม่กี่วันเอง กลับสุกหมดแล้ว เธอเงยหน้ามองต้นแอปเปิล ผลแอปเปิลแต่ละลูกแดงสดชวนกินเป็นพิเศษ
ลู่เหวินเซิงอดใจไม่ไหว เด็ดแอปเปิลมาลูกหนึ่ง แล้วกัดกินทั้งที่ยังไม่ได้ล้าง
“ว้าว! อร่อยมาก!”
ทั้งหวานฉ่ำ ทั้งกรอบหวาน แถมที่สำคัญที่สุดคือเธอรู้สึกถึงพลังวิญญาณสายบาง ๆ ไหลเข้าสู่ร่างกาย ความเย็นสดชื่นแผ่ไปทั่วทั้งตัว ความร้อนอบอ้าวจากการวิ่งขึ้นเขาก็หายไปจนหมด
หรือว่านี่จะเป็นพลังเยียวยาด้วย?
เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่าพลังวิญญาณสายนั้นไหลเวียนอยู่ในร่าง ทุกส่วนที่มันผ่านล้วนรู้สึกสบายอย่างยิ่ง
“ทำไมถึงรู้สึกคุ้น ๆ เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อนนะ?” คล้ายกับหยกชิ้นนั้นหรือเปล่า?
แต่เอาไว้ย้ายออกไปก่อนแล้วค่อยศึกษาดีกว่า พลังวิญญาณในหยกอีกชิ้นเข้มข้นผิดธรรมดา ลู่เหวินเซิงปลอบใจตัวเองจนได้ แล้วพลิกกระต่ายอย่างใจเย็น โรยเครื่องปรุงเพิ่มอีกหน่อย
ต้องยอมรับว่ากระต่ายตัวนี้อ้วนจริง ๆ อ้วนจนมันเยิ้มเลยทีเดียว!
“ถ้าเอากลับไปทำกินได้ก็คงดี เมื่อเทียบกับกระต่ายย่างแล้ว ฉันชอบหัวกระต่ายรสเผ็ดชาลิ้นกับเนื้อกระต่ายเย็นมากกว่า...”