เสิ่นหลิงหลิงตาแดงก่ำ เอ่ยถามอย่างร้อนใจว่า “แล้วหลังจากนั้นล่ะ? เธอไม่ได้บอกว่ายังมีอาเล็กอีกคนเหรอ?”
ลู่เหวินเซิงพูดต่อ “ใช่! หลังจากนั้นพอฉันเกือบตาย ก็คิดได้ว่า ตระกูลลู่อะไร อาใหญ่บ้าอะไร คนพวกนั้นมาเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย!”
“เพราะลงชื่อไปชนบทแล้วถอนไม่ได้ ฉันก็เลยขายงานทิ้งทั้งคืน แอบลงชื่อให้ลู่เสี่ยวเสี่ยวไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือ กินทรายให้หนำใจ แล้วขู่อาใหญ่ให้คายผลประโยชน์ที่ฮุบไปตลอดหลายปีคืนมาให้หมด แถมยังแอบขายบ้านของครอบครัว แล้วก็ยุแยงให้พ่อลูกแม่ลูกบ้านนั้นแตกคอกัน”
แถมยังขนของในบ้านพวกเขาไปจนเกลี้ยง เนื้อชิ้นที่พวกเธอกินอยู่ตอนนี้ก็เป็นของที่พวกเขาเก็บไว้ ไม่ยอมกิน...
แต่เธอไม่ได้พูดเรื่องพวกนี้ออกไป
“ป่านนี้พวกเขาคงเบียดกันอยู่ในห้องพักเล็ก ๆ ของหน่วยงานแล้วล่ะ! ลู่เสี่ยวเสี่ยวก็คงอยู่บนรถไฟที่กำลังมุ่งหน้าไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือแล้ว! ลู่เจี้ยนกั๋วกับลู่เจี้ยนหมินก็คงกำลังส่งข่าวให้ฉันอยู่! อีกครึ่งเดือนพวกเขาก็คงไปเป็นทหารแล้ว!”
เดิมทีหลวี่ห้าวยังเห็นใจพี่ลู่ของเขาอยู่เลย แต่พอฟังถึงตอนท้าย...