ช่างเถอะ ๆ จะหยิกก็หยิกไปเถอะ!
เสิ่นเชวี่ยยอมแพ้แล้วจริง ๆ…
ใครใช้ให้เธอเรียกเขาว่าเบบี๋ล่ะ? ตอนอยู่บ้านมีแค่คุณปู่กับอาเล็ก ไม่มีญาติผู้หญิงที่หอมหวานนุ่มนิ่มอยู่ด้วยสักคน…
เด็กก็ขาดความรักเหมือนกันนะ!
ลู่เหวินเซิงเห็นสีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของเด็กน้อยแล้วอดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้ เธอลูบหัวเขาเพื่อปลอบใจ ก่อนเอ่ยว่า
“เด็กดี นอนต่ออีกหน่อยนะ พี่จะคุยกับคุณตำรวจสักสองสามคำ”
“อื้อ ๆ” เสิ่นเชวี่ยเหนื่อยอยู่บ้างจริง ๆ เขาพยักหน้าทั้งแก้มแดง ก่อนซบไหล่ลู่เหวินเซิงแล้วหลับไป
“ขอโทษนะคะคุณตำรวจ ให้รอนานเลย” ลู่เหวินเซิงกล่าวอย่างรู้สึกผิด
ตำรวจหนุ่มเป็นคนมีเหตุผล ไม่ได้แสดงท่าทีรำคาญเลยตลอดเวลา พอได้ยินคำขอโทษจากลู่เหวินเซิงก็โบกมือแล้วตอบว่า
“ไม่เป็นไร เด็กตกใจมาก็ควรปลอบกันหน่อย ต่อไปเรามาคุยเรื่องสำคัญกันเถอะ”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
ลู่เหวินเซิงไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ตำรวจหนุ่มฟังอย่างละเอียด ตั้งแต่เรื่องที่เธอด่าทะเลาะกับพวกค้ามนุษย์ ไม่มีตกหล่นสักคำ
ตำรวจหนุ่ม: จริง ๆ เรื่องพวกนี้ไม่ต้องเล่าก็ได้นะ…
ลู่เหวินเซิง: ไม่ได้หรอกค่ะ จุดขายของฉันคือความจริงใจล้วน ๆ
พอให้ปากคำเสร็จ ลู่เหวินเซิงก็อุ้มเด็กไปรออยู่ตรงโถงทางเดิน ราว ๆ ครึ่งชั่วโมงให้หลัง รถจี๊ปทหารหลายคันก็จอดเรียงกันพรืดอยู่หน้าสถานีตำรวจ จากนั้นชายฉกรรจ์ในเครื่องแบบทหารเจ็ดแปดคนก็พากันกรูเข้ามา
คนที่นำหน้ามาเป็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบสี่หรือยี่สิบห้า คิ้วคมดุจดาบ ดวงตาเป็นประกาย ไหล่กว้างเอวสอบ รูปร่างเพรียวแข็งแรง กล้ามเนื้อไม่ใหญ่เกินไปแต่เห็นเป็นมัด ผิวขาวผ่อง ดูสูงประมาณ 185 เซนติเมตร ผิวขาวหน้าสวยขายาว นี่มันหนุ่มในฝันของเธอชัด ๆ!