เสิ่นชิงเฉินเงียบงัน ไม่พูดอะไร เสิ่นเชวี่ยไม่มีพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก เพราะคลอดก่อนกำหนด ร่างกายจึงอ่อนแอกว่าเด็กวัยเดียวกันมาก หลายปีมานี้คุณปู่คอยเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม กลัวว่าจะเลี้ยงไม่รอด
แต่ปีนี้ร่างกายของคุณปู่แก่ ๆ ไม่ค่อยแข็งแรง จนไม่มีทางเลือกจริง ๆ ถึงได้ส่งเสิ่นเชวี่ยมาหาเขา
วันนี้เขามีภารกิจด่วน พอเผลอไปแวบเดียว เสิ่นเชวี่ยก็ถูกคนพาตัวไปแล้ว กว่าจะรู้ตัวก็สายเกินไป เขารีบโทรศัพท์ไปยังฝ่ายผลิตต่าง ๆ ที่อยู่ในเขตปกครองของอำเภอชิงสุ่ย เพื่อตามหาเด็กอย่างบ้าคลั่ง
ยังดีที่หาเจอ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่รู้จะอธิบายกับพี่ชายและพี่สะใภ้ที่ล่วงลับไปแล้วอย่างไร
เสิ่นชิงเฉินใจหายวาบ แค่คิดว่าเสิ่นเชวี่ยอาจถูกพวกค้ามนุษย์พาตัวไปแล้วต้องเจอกับอะไรบ้างก็แทบไม่กล้าจินตนาการ มือที่โอบเด็กน้อยอยู่จึงเผลอกระชับแน่นขึ้น
เสิ่นเชวี่ยกำลังรอคุณอาตอบ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ารอบเอวถูกรัดแน่นจนเจ็บ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงอดเอ่ยเตือนคุณอาไม่ได้ “คุณอา เจ็บ...”
เสียงร้องบอกเจ็บของเด็กน้อยทำให้เสิ่นชิงเฉินได้สติ รีบคลายมือแล้วลูบศีรษะเขา “ขอโทษนะเสิ่นเชวี่ย เป็นเพราะอาไม่ดูแลให้ดี ต่อไปอาจะไปไหนก็พาเสิ่นเชวี่ยไปด้วย
“ส่วนพี่สาวคนนั้นที่เจอวันนี้ ถ้าเสิ่นเชวี่ยชอบ อาหยุดงานเมื่อไหร่จะพาไปขอบคุณเธอดีไหม?”
“ดีครับ ชอบ ๆ เสิ่นเชวี่ยชอบพี่สาวลู่มาก!” พอได้ยินคุณอาบอกว่าจะพาไปหาพี่สาวลู่ เสิ่นเชวี่ยก็ดีใจมาก ดิ้นไปมาอยู่ในอ้อมแขนเสิ่นชิงเฉินอย่างห้ามไม่อยู่