มีพิรุธ!
ลู่เหวินเซิงยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเอง ในยุคที่ทั้งครอบครัวช่วยกันทำงานแลกแต้มตลอดปี ยังเก็บเงินได้แค่ห้าสิบหยวน ยี่สิบหยวนไม่ใช่จำนวนที่คนทั่วไปจะควักออกมาได้ง่าย ๆ เลย
ลองดูเสื้อผ้าของหญิงชราตรงหน้าสิ ยังมีรอยปะเต็มไปหมด ใบหน้าก็ซูบซีดเหมือนขาดสารอาหาร คนแบบนี้กลับตกลงให้เงินยี่สิบหยวนอย่างง่ายดาย ถ้าบอกว่าไม่มีเรื่องไม่ชอบมาพากล เธอไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด
อีกอย่าง ขนาดยื้อยุดกันแรงขนาดนี้ เด็กในอ้อมแขนของอีกฝ่ายกลับไม่มีปฏิกิริยา เรื่องนี้ยิ่งผิดปกติ
ลู่เหวินเซิงจึงฉวยเด็กจากมือหญิงคนนั้นทันที แถมยังเตะจนอีกฝ่ายล้มคว่ำลงกับพื้น ก่อนจะนั่งทับเอวไว้ แล้วตรวจดูเด็กที่เพิ่งแย่งมา ทว่าไม่ว่าจะทำอย่างไรเด็กก็ไม่ยอมตื่น ลู่เหวินเซิงเดาว่าคงถูกวางยาสลบแน่ ๆ ไอ้คนค้ามนุษย์สารเลว!
เธอตะโกนบอกผู้คนที่กำลังมุงดูว่า
“คนนี้เป็นคนค้ามนุษย์ ใครช่วยไปแจ้งตำรวจทีได้ไหม?”
ตอนนั้นยายแก่ที่ถูกลู่เหวินเซิงกดติดพื้นแน่นยังดิ้นรนจะลุกขึ้น แถมยังด่าพึมพำไม่หยุด
“นังสารเลว แกชนฉันแท้ ๆ ยังจะให้ฉันชดใช้เงินอีก จะให้ก็ได้ ฉันไม่ได้ไม่ให้สักหน่อย แต่ตอนนี้แกยังมาแย่งเด็กของฉันไปอีก ขอให้แกตายไม่ดี ไร้มารยาทที่สุด!”
“นั่นลูกของคุณเหรอ? พูดเหลวไหล! อายุปูนนี้หมดประจำเดือนแล้วมั้ง ยังจะคลอดเด็กโตขนาดนี้ได้อีกเหรอ?”
ยายแก่ถูกคำพูดแทงใจดำจนหน้าแดง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้เปล่งเสียงออกมา “หลานฉันไม่ได้หรือไง!”
ลู่เหวินเซิงไม่สะทกสะท้าน “อีแก่หน้าไม่อาย ตัวเองยังไม่มีลูกชาย จะเอาหลานอะไร ฝันกลางวันอยู่หรือไง หุบปากไปเลย อากาศร้อนจะตายอยู่แล้ว!”