“พูดพอหรือยัง?” ลู่เหวินเซิงถือกระจาดผักไว้ข้างหนึ่ง อีกมือคว้าผมไป๋เชี่ยนแล้วกระชากลงอย่างแรง
“ฉันเป็นหญิงแพศยา แล้วแกเป็นอะไรล่ะ? วัน ๆ เอาแต่พัวพันกับยุวปัญญาชนหาน หน้าด้านบ้างไหม? แกทำให้ผู้หญิงอย่างพวกเราเสียชื่อกันหมดแล้ว!”
“โอ๊ย เจ็บ ๆ… ลู่เหวินเซิง นังสารเลว ปล่อยนะ! แกมีสิทธิ์อะไรมาตีคน?” ไป๋เชี่ยนเจ็บจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่
ลู่เหวินเซิงเยาะเย้ย “มีสิทธิ์อะไรน่ะเหรอ แกคิดว่าฉันมีสิทธิ์อะไรล่ะ? นอกจากด่าคนว่าสารเลวแล้ว แกด่าเป็นคำอื่นไหม? โง่ชะมัด ทะเลาะกับใครก็ไม่เป็น แต่ดันชอบเอาเรื่องคนอื่นไปนินทาลับหลัง แถมยังนินทาไม่รู้เรื่องอีก ฉันไม่ตีแกแล้วจะให้ไปตีใคร? ไม่เอาไหนแล้วยังชอบหาเรื่องจริง ๆ ไอ้โง่เอ๊ย”
พูดจบ เธอก็ผลักคนในมือออก ไป๋เชี่ยนโกรธจนทนสายตาของอีกฝ่ายที่มองเธอราวกับเป็นสิ่งสกปรกไม่ไหว จึงพุ่งเข้าใส่โดยไม่คิดหน้าคิดหลัง
“ลู่เหวินเซิง วันนี้ฉันจะชนแกให้ตาย!”
ลู่เหวินเซิงไหวตัวทัน รีบดึงเสิ่นหลิงหลิงหลบไปด้านข้าง ผลก็คือ…
ไป๋เชี่ยนพุ่งชนท้องหลี่เยี่ยนที่เพิ่งกลับจากทำงานเข้าเต็มแรง โอ๊ย คราวนี้เรื่องใหญ่แล้ว! เดิมทีไป๋เชี่ยนก็โมโหอยู่แล้ว พอพุ่งชนจึงใส่แรงไปเต็มสิบส่วน หลี่เยี่ยนถูกชนจนก้นกระแทกพื้น ลุกไม่ขึ้นเลย
“อ๊า… แม่จ๋า มีคนตายแล้ว… อ๊า ๆ ยุวปัญญาชนใหม่ฆ่าคนแล้ว!”
ตอนนี้หลี่เยี่ยนรู้สึกว่าตัวเองคงไม่รอดแล้ว ทั้งท้องก็เจ็บ ก้นก็เจ็บ เอวก็เจ็บ ส่วนไป๋เชี่ยนตัวต้นเหตุกลับยังนอนทับขาเธอไม่ยอมลุก ตอนถูกชน เธอรู้สึกเหมือนย่าทวดมารับตัวไปแล้วด้วยซ้ำ…