ไม่นานอาหารก็เสร็จ ลู่เหวินเซิงทำกระต่ายผัดเผ็ด กระต่ายเย็นคลุกเครื่องปรุง มะเขือเทศหมักน้ำตาล ถั่วแขกซอย และแตงกวาคลุกเย็น ส่วนอาหารหลักเป็นข้าวสวย
เธอตักเนื้อกระต่ายใส่ชามเคลือบสะอาดจนเต็ม แล้ววางไว้บนตู้ จากนั้นทุกคนจึงเริ่มกินข้าว
หลังอาหาร พวกเขาตั้งใจจะไปที่หน้างานก่อสร้างพร้อมกัน เพื่อคุยกับผู้ใหญ่บ้านเรื่องสร้างบ้าน ลู่เหวินเซิงแกล้งทำเป็นกลับเข้าห้องไปหยิบบุหรี่ต้าเฉียนเหมินออกมา 3 ซอง แล้วยื่นให้ทั้งสามคน อย่าลืมกำชับด้วยว่า
“พูดจาหวาน ๆ หน่อยนะ ผู้ใหญ่บ้านเป็นคนปากแข็งแต่ใจดี พวกเธอก็พูดคล้อยตามเขาไว้ โดยเฉพาะนาย หานมู่เฉิน เวลาไปขอให้คนช่วย อย่าทำหน้าบึ้งตึงแบบนั้น”
หานมู่เฉิน: ……
“รู้แล้ว แล้วเธอไม่ไปกับพวกเราเหรอ?”
ลู่เหวินเซิงสวนอย่างไม่สบอารมณ์ “ฉันจะเอาเนื้อกระต่ายไปให้ป้าหลี่! หรือพวกนายจะไปแทนล่ะ?”
ทั้งสามคนรีบโบกมือ “เธอไปเถอะ เธอไป…”
เมื่อเทียบกับการเอาของไปให้ พวกเขายังอยากไปหาผู้ใหญ่บ้านมากกว่า
ลู่เหวินเซิงอดบ่นในใจไม่ได้ว่า ทั้งสามคนกลัวเข้าสังคมกันสุด ๆ…
เยอะเกินไปแล้ว พาไปด้วยไม่ไหวจริง ๆ!
ทั้งสี่คนกำลังจะออกไป ก็เห็นจางจื้อผิงถือชามข้าวเดินออกมา ลู่เหวินเซิงนึกถึงเรื่องที่เสิ่นหลิงหลิงเล่าให้ฟังขึ้นมาได้ จึงยื่นตะกร้าที่สะพายอยู่ให้หลวี่ห้าวซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วเดินยิ้มแย้มเข้าไปหา
“ปัญญาชนจาง ได้ยินว่าตอนเที่ยงคุณเอาผักของฉันไปเหรอ?”
จางจื้อผิงยิ้มเจื่อน ๆ เขาเห็นว่าในบรรดาผักที่โกวหวาเอามาให้มีทั้งมะเขือเทศกับมะเขือยาว ซึ่งเป็นผักสองชนิดที่พวกปัญญาชนลงชนบทปลูกไม่ขึ้น เขาถึงได้อดใจไม่ไหว รับเอามาเพราะอยากกิน