เสิ่นหลิงหลิงไม่มีทางเลือก ได้แต่กลับไปเติมฟืนในเตาอีกกำมือ แป้งก็รีดเป็นเส้นแล้ว น้ำก็เดือดแล้ว เครื่องราดหน้าก็ผัดเสร็จแล้ว สิ่งเดียวที่ผิดแผนคืออาหารเสร็จแล้ว แต่คนยังไม่กลับมา
เธอยังไม่ยอมแพ้ ออกไปดูที่หน้าประตูอีกครั้ง แล้วก็เห็นเงาร่างสามคนเดินเอื่อย ๆ มาจากไกล ๆ โอ๊ย ในที่สุดก็รอกลับมากันได้สักที!
ตอนเช้า หัวหน้าหมู่บ้านหลี่เอาเงินมาให้เธอ พร้อมแตงโมครึ่งลูก เธอจึงเข้าไปหั่นแตงโมจัดใส่จานไว้บนโต๊ะ แล้วเอาน้ำต้มสุกที่ปล่อยให้เย็นแล้วออกมาวางด้วย ก่อนจะเริ่มต้มบะหมี่
ตอนทั้งสามคนบ่นกันไปมาตอนกลับมาถึงที่พักของปัญญาชนที่ลงชนบท พอเห็นของที่วางอยู่บนโต๊ะก็แทบจะดีใจยิ่งกว่าเห็นแม่ตัวเองเสียอีก แต่ละคนไม่แม้แต่จะล้างมือ พุ่งเข้าใส่อาหารราวกับหมาป่าหิวโซ กินกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
หลวี่ห้าว: «อ่า ในที่สุดก็ฟื้นคืนชีพแล้ว!»
ลู่เหวินเซิง: «หัวหน้าฝ่ายผลิตสารเลวนั่น ฉันจะไปด่าให้ตายที่บ้านคืนนี้เลย!»
หานมู่เฉิน: «พอได้แล้ว ที่ต้องกลับมาช้าขนาดนี้ก็เพราะพวกเธอสองคนอู้งานไม่ใช่หรือไง ถ้าตั้งใจทำงานดี ๆ จะต้องกลับมาตอนนี้ไหม? บ่ายนี้ฉันไม่ไปกับพวกเธอสองคนแล้ว!»
เฮ้อ เรือมิตรภาพพลิกคว่ำกันง่าย ๆ แบบนี้เลย...
เสิ่นหลิงหลิงแอบหัวเราะอยู่ข้าง ๆ ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงกลับมาช้าขนาดนี้ โชคดีที่เธอไม่ต้องออกไปทำงาน...
พอทั้งสามคนเริ่มหายเหนื่อย บะหมี่ก็สุกพอดี เสิ่นหลิงหลิงตักใส่ชามไปพลางกำชับไปพลางว่า «รีบไปล้างมือเร็ว จะได้กินข้าวกัน»