ตอนลู่เหวินเซิงกลับถึงที่พักของปัญญาชนที่ลงชนบทก็ดึกมากแล้ว ลานบ้านเงียบสนิท ดูท่าทุกคนคงเข้านอนกันหมดแล้ว
แต่ตอนเธอเดินเข้าห้อง เสิ่นหลิงหลิงก็ลุกพรวดขึ้นมาจนทำเอาเธอตกใจ
“แม่เจ้า! จะทำฉันตกใจตายหรือไง ดึกดื่นป่านนี้...”
เสิ่นหลิงหลิงเองก็นึกไม่ถึงว่าจะทำลู่เหวินเซิงตกใจได้ แต่จะให้เธอทำยังไงล่ะ เธอเป็นห่วงจนแทบตายอยู่แล้ว...
ตอนกินข้าวสีหน้าของเหวินเซิงก็ดูไม่ดี แถมยังออกไปข้างนอกตั้งนาน จะให้เธอหลับลงได้ยังไง เธอไม่ได้ตอบคำถามของอีกฝ่าย เอาแต่ถามขึ้นเองว่า
“เหวินเซิง เป็นยังไงบ้าง? หรือว่าเป็นเพราะฉัน เธอถึง...”
โทษตัวเองทั้งนั้นที่ไม่รู้จักหนักเบา คิดแค่ว่าของอร่อยก็อยากแบ่งให้เพื่อนสนิทกินด้วยกัน...
ลู่เหวินเซิงเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงเธอจริง ๆ น้ำเสียงจึงอ่อนลง
“ฉันสบายดี ดีจนไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้แล้ว วางใจเถอะ!”
เสิ่นหลิงหลิงอาศัยแสงไฟฉายมองสีหน้าของลู่เหวินเซิง พอเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติถึงค่อยโล่งใจ
“ตกใจแทบแย่ ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เหนื่อยไหม? รีบขึ้นมานอนเถอะ พรุ่งนี้เธอยังต้องไปทำงานนะ!”
ลู่เหวินเซิงคิดในใจ: ฉันไม่เหนื่อยสักนิด ตอนนี้จะไถนา 2 หมู่ก็ยังไหว เชื่อไหมล่ะ? แบบไม่ต้องเทียมวัวด้วย...
แต่เพื่อไม่ให้เพื่อนสนิทเป็นห่วง เธอจึงจำใจปีนขึ้นเตียงอย่างว่าง่าย เตรียมตัวนอน
“ร้อนจริง ๆ!”
“อืม ร้อนอยู่นิดหน่อย...”
“...”
เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนเพิ่งกินมื้อเช้าเสร็จ เสียงระฆังเรียกไปทำงานก็ดังขึ้น ลู่เหวินเซิงกับอีกสองคนสะพายกระติกน้ำที่เสิ่นหลิงหลิงเตรียมไว้ให้ แล้วเดินไปทำงานด้วยกัน
“หลิงหลิง ตอนเที่ยงฉันอยากกินบะหมี่ทำมือ...”