พวกปัญญาชนรุ่นเก่ากำลังกินข้าวกันอยู่ในลานบ้าน พอเห็นเสิ่นหลิงหลิงกลับมาอีกครั้ง แถมยังตักน้ำอยู่คนเดียวในลานบ้าน
เดิมทีจางจื้อผิงก็กำลังบ่นกับอีกสองคนที่เหลืออยู่แล้วว่า ปัญญาชนที่เพิ่งมาใหม่กลุ่มนี้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง พอเห็นสมาชิกคนหนึ่งในกลุ่มเล็ก ๆ ของพวกเขาอยู่ตามลำพัง แบบนี้จะอดปากพล่อยได้ยังไง
เขาจึงลุกขึ้น ถือชามข้าวเดินไปที่บ่อน้ำ แล้วพูดประชดว่า
“หึ ๆ คนบางคนน่ะ ต้องรู้จักเจียมตัวบ้าง แค่เกิดมาดีก็ยังไม่พอ ต้องรู้จักเลือกข้างด้วย ไม่อย่างนั้นโดนคนอื่นหลอกขายยังไม่รู้ตัวเลย”
เสิ่นหลิงหลิง: ??? พูดถึงฉันเหรอ??
พอหันกลับไปเห็นเขาพูดกับบ่อน้ำ เธอถึงค่อยโล่งอก อ๋อ ไม่ได้พูดกับฉันนี่...
จางจื้อผิงเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบเสียที ก็เริ่มกระอักกระอ่วนขึ้นมา คำพูดที่เหลือค้างอยู่ในปาก จะพูดต่อก็ไม่ใช่ จะหยุดก็ไม่เชิง
แต่มุมปากของเมิ่งชิ่งถังกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ เขายิ่งมองจางจื้อผิงคนนี้ไม่ออกเข้าไปทุกที ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าไม่ได้ประโยชน์อะไร ยังวิ่งไปหาเรื่องคนอื่นทุกวัน กระโดดโลดเต้นเป็นตัวตลกอยู่ได้
ถ้าจางจื้อผิงไม่โง่ขนาดนี้ เขาก็ไม่อยากอยู่บ้านเดียวกับอีกฝ่ายหรอก! แล้วทำไมตอนนี้ถึงยิ่งโง่กว่าเดิมอีกล่ะ
ดูท่าปัญญาชนที่มาใหม่คงจะย้ายออกไปอยู่กันเป็นกลุ่ม แล้วเขาควรรอให้พวกนั้นไปก่อน ค่อยย้ายไปอยู่ห้องปีกตะวันตกดีไหมนะ? ที่สำคัญ เขาเริ่มจะทนคนโง่ไม่ไหวแล้ว...
เดิมทีจางฟางฟางกำลังรอให้จางจื้อผิงเหน็บแนมปัญญาชนที่ชื่อเสิ่นหลิงหลิงสักยก แล้วค่อยลากกลับเข้ากลุ่มตัวเองให้มาทำงานหนักแทน ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไม่รับมุกเลยสักนิด เธอเองก็แอบด่าจางจื้อผิงในใจว่าโง่เหมือนกัน