ลู่เหวินเซิงได้ยินแล้วก็ซาบซึ้งใจมาก ทั้งสองชาติที่ผ่านมาเธอเป็นคนใต้ แม้จะไม่เคยสัมผัสฤดูหนาวของภาคตะวันออกเฉียงเหนือด้วยตัวเอง แต่ก็เคยเห็นคลิปน้ำสาดกลายเป็นน้ำแข็งในแอปวิดีโอสั้นอยู่บ่อย ๆ เพราะอย่างนั้นเธอจึงยังเกรงฤดูหนาวอยู่มาก
“ขอบคุณนะพี่เจิ้นกั๋ว พี่เป็นคนดีจริง ๆ บ้านของปัญญาชนเสิ่นอยู่ทางซ้ายมือของฉัน เราสองคนใช้กำแพงเตาไฟร่วมกันได้ไหมคะ? พี่ก็รู้ว่าเราสองคนเป็นผู้หญิง คงกักตุนฟืนไว้ได้ไม่มาก ฉันคิดว่าประหยัดได้สักหน่อยก็ยังดีค่ะ”
หลี่เจิ้นกั๋วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า “ได้เหมือนกัน เธอเตือนฉันพอดี บ้านของปัญญาชนหานอยู่ทางขวามือของเธอ ฉันจะเปลี่ยนกำแพงห้องโถงของเธอให้เป็นกำแพงเตาไฟด้วยเลย แล้วไปก่อไฟทางฝั่งบ้านพวกเขา แบบนี้เธอก็ได้ประโยชน์ไปด้วย”
ลู่เหวินเซิง: คุณพระ! ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?
ลองคิดดูแล้วก็ดูไม่เลวจริง ๆ! พอพวกเขาก่อไฟ เธอก็พลอยได้ความอบอุ่นไปด้วย กินข้าวในห้องโถงก็ยังอุ่นสบาย เธอจึงตอบตกลงทันที
“ฉันว่าได้ค่ะ!”
อย่างมากถึงตอนนั้นเธอก็ไปตัดฟืนกับหานมู่เฉินด้วยกันก็แล้วกัน...
พูดแล้วก็ลงมือทำเลย ช่วงบ่ายวันนั้นหลี่เจิ้นกั๋วแบ่งคนงานออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งไปทำเตียงอุ่นให้ลู่เหวินเซิง อีกกลุ่มไปสร้างบ้านให้หานมู่เฉิน ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็ทำงานกันเร็วทีเดียว
แน่นอนว่าลู่เหวินเซิงเองก็ไม่ได้อยู่ว่าง เธอหาเวลาขนทรายกับดินกลับมาอีกสองเที่ยว พอกลับมาก็เห็นเสิ่นหลิงหลิงกำลังแจกน้ำแกงถั่วเขียวให้ทุกคน ลู่เหวินเซิงเดินเข้าไปขอหนึ่งถ้วย ดื่มหมดในสองสามอึกแล้วส่งถ้วยคืนให้เธอ พร้อมออกความเห็นว่า