หานมู่เฉินไม่ได้พูดอะไร เขารู้ดีอยู่แล้วว่าไป๋เชี่ยนเป็นคนชอบหาเรื่องแค่ไหน ที่จริงเขาหมายความว่า ตราบใดที่ไม่ได้ลงมือต่อหน้าต่อตาเขา ลู่เหวินเซิงจะทำอะไรก็ทำไป ถึงตีให้ตายก็ไม่เกี่ยวกับเขา
เพราะอย่างนั้นตอนนี้เขาจึงเงยหน้ามองเพดานอยู่ อืม เพดานมีราขึ้นนิดหน่อย คงต้องเอาหนังสือพิมพ์เก่ามาปิดไว้แล้วละ...
ไป๋เชี่ยนยังคงรอให้หานมู่เฉินช่วยออกหน้าให้ด้วยท่าทางน่าสงสาร พอเห็นเขาไม่ขยับ เธอเองก็ไม่กล้าพูดอะไร ตอนนี้หน้าอกของเธอยังแสบปวดเหมือนถูกไฟลวกอยู่เลย!
ครั้งนี้เธอเรียกได้ว่ากลัวลู่เหวินเซิงจนหมดใจแล้ว เธอสาบานเลยว่าถ้ายังไปหาเรื่องอีก เธอยอมเป็นหมา!
ตอนนี้ดวงตาของหลวี่ห้าวเป็นประกายระยิบระยับ «พี่ลู่เหนื่อยแล้วใช่ไหมครับ! พี่ลู่ ผมนวดไหล่ให้เอง~» พูดจบเขาก็เบียดเข้ามานวดไหล่ให้ลู่เหวินเซิงจริง ๆ...
พูดตามตรง หลังจากมื้อเที่ยงวันนี้ เขาก็ไม่อยากกินข้าวร่วมกับพวกปัญญาชนที่ลงชนบทมาก่อนเหมือนกัน...
นั่นไงล่ะ ต้องอย่างพี่ลู่ของเขาสิ ถึงจะเรียกว่ามองการณ์ไกล!
ใช่แล้ว เขาคิดไปเองว่าที่ลู่เหวินเซิงไม่ร่วมวงกินข้าวกับพวกปัญญาชนรุ่นเก่า ก็เพราะพวกนั้นทำอาหารไม่อร่อย พี่ลู่ของเขาถึงได้ตั้งเตาทำกินเอง!
ไม่ต้องถาม ถ้าถามก็จะบอกว่าเขามีหลักฐาน พี่ลู่ของเขาต้มไข่ยังต้มเป็นไข่ยางมะตูมเลย! คนพิถีพิถันขนาดนี้จะไปกินอาหารหมูได้ยังไง~
ลู่·พิถีพิถัน·เหวินเซิง: จริง ๆ ก็ไม่ใช่หรอก แค่เวลาไม่พอต่างหาก...
ตอนนั้นเสิ่นหลิงหลิงเพิ่งล้างชามเสร็จ ก็วิ่งมาจากข้างนอกแล้วถามว่า