บนโต๊ะอาหารมีมันฝรั่งตุ๋นถั่วฝักยาวหนึ่งจาน มะเขือยาวผัดหนึ่งจาน ที่เหลือก็เป็นผักกาดหอม แตงกวา หัวไชเท้า ต้นหอมอะไรทำนองนั้น ข้าง ๆ ยังมีเต้าเจี้ยวหนึ่งถ้วย กับข้าวง่าย ๆ สามอย่างนี้มีปริมาณไม่มาก ดูก็รู้ว่าทำตามปริมาณอาหารของพวกเขาสี่คน ดูท่าคำพูดที่ว่าจะเลี้ยงข้าวพวกเขาเป็นแค่คำพูดลอย ๆ เท่านั้น
ก่อนที่ทุกคนจะทันได้นั่ง จางจื้อผิงก็มองลู่เหวินเซิงกับหานมู่เฉินและคนอื่น ๆ รวมทั้งห้าคน ก่อนเอ่ยขึ้นว่า
“ก่อนกินข้าว ผมมีเรื่องจำเป็นต้องบอก หม้อเหล็ก กระบวยไม้ หม้อดินเผา รวมถึงจาน ชาม ถ้วยชามพวกนี้ เป็นของที่ผมซื้อเองทั้งหมด พวกคุณเป็นปัญญาชนที่เพิ่งมาใหม่ ถ้าอยากร่วมวงกินข้าวกับพวกเรา ก็ต้องจ่ายเงิน ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
ลู่เหวินเซิงรู้ว่าในยุคนี้หม้อเหล็กไม่ได้ราคาถูก ทั้งยังต้องใช้คูปองอุตสาหกรรมถึงจะซื้อได้ บางครั้งถือเงินกับคูปองไปที่สหกรณ์ ก็ใช่ว่าจะมีของเสมอไป เพราะอย่างนั้นไม่ใช่ทุกบ้านจะมีหม้อเหล็ก โดยทั่วไปบ้านคนธรรมดามักใช้หม้ออะลูมิเนียมหรือหม้อดินเผากันมากกว่า
ดังนั้นการที่จางจื้อผิงเสนอให้หารค่าใช้จ่ายกัน ก็ไม่ได้เป็นการบังคับใจกันเกินไป
หานมู่เฉินถามว่า “ต้องจ่ายเท่าไหร่?”
จางจื้อผิงเห็นพวกเขาแต่ละคนดูไม่เหมือนคนขัดสนเงินทอง ดวงตากลอกไปมา แผนเล็ก ๆ ในใจก็เริ่มคำนวณอย่างรวดเร็ว
“อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน เดี๋ยวก็ต้องเจอกันทั้งเช้าค่ำ เอาอย่างนี้แล้วกัน ผมไม่เรียกพวกคุณมากหรอก ทั้งห้าคนจ่ายมารวมกัน 25 หยวนก็พอ”
หารกันแล้วตกคนละ 5 หยวน
สีหน้าของเสิ่นหลิงหลิงกับไป๋เชี่ยนไม่เปลี่ยนไปนัก ดูเหมือนจะคิดว่าราคานี้สมเหตุสมผลดี