“พวกคุณคุยอะไรกันอยู่หรือ ถึงได้ดูมีความสุขกันขนาดนั้น”
ในจังหวะที่ทุกคนกำลังสงสัยสติปัญญาของตัวเอง หลี่เอ้อร์จู้ก็ปรากฏตัวขึ้น ช่วยดึงพวกเขาออกจากความไม่มั่นใจได้อย่างหมดจด
ไม่มีอะไรมาก แค่...มองจากท่าทางของคนคนนี้ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยฉลาดนัก พอเอามาเปรียบเทียบกัน ทุกคนก็พลันมั่นใจขึ้นมา ต่อให้สู้ปัญญาชนลู่ไม่ได้ก็ช่างเถอะ อย่างไรอีกฝ่ายก็ฉลาดจริง ๆ ดีที่พวกเขาเองก็ไม่ได้โง่ที่สุดในกลุ่ม
ช่วยไม่ได้ หลี่เอ้อร์จู้ถูกพี่สะใภ้ใหญ่หิ้วออกมาจากโต๊ะกินข้าว ตอนนี้มือหนึ่งถือหมั่นโถว อีกมือชูตะเกียบ มองทุกคนด้วยสีหน้าซื่อ ๆ คล้ายกำลังรอฟังคำตอบของคำถามตัวเอง
ลู่เหวินเซิงคงบอกโต้ง ๆ ไม่ได้ว่าพวกเธอกำลังสืบประวัติครอบครัวเขาอยู่ จึงได้แต่เปลี่ยนเรื่องว่า “พวกเรากำลังคุยกันว่าจะได้เสบียงเท่าไร พอให้ประทังชีวิตไปจนถึงสิ้นปีที่จะแบ่งเสบียงหรือเปล่า
สหายหลี่ยังกินไม่เสร็จใช่ไหม พวกเราไม่รีบหรอก กลับไปกินต่ออีกหน่อยไหม”
หลี่เอ้อร์จู้กินหมั่นโถวในมือหมดภายในสองสามคำ ก่อนจะยัดตะเกียบใส่กระเป๋าเสื้ออย่างลวก ๆ แล้วว่า
“ไม่ต้องหรอก ฉันกินเกือบเสร็จแล้ว ไหน ๆ ยังไม่ถึงเวลาเริ่มงาน ฉันพาพวกคุณไปที่ทำการฝ่ายผลิตเพื่อรับเสบียงก่อนดีกว่า”
เขาไม่ได้บอกว่าการรับเสบียงต้องให้ลุงปู่สามซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านเซ็นชื่อให้ แต่ในเมื่อเขาพกตะเกียบมาด้วยแล้ว อย่างมากก็กลับไปกินอีกสักสองคำ ฮึ ๆ เรื่องแบบนี้เขาก็ทำอยู่บ่อย ๆ
หานมู่เฉิน เสิ่นหลิงหลิง และหลวี่ห้าวคิดในใจว่า สมแล้วที่ปัญญาชนลู่หัวไวขนาดนี้ พวกเขายังทำตัวไม่ถูกอยู่เลย แต่อีกฝ่ายกลับหาข้ออ้างได้หน้าตาเฉย น่านับถือจริง ๆ