ไม่นานนัก ก็มีป้าคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ ดูอายุราวสี่สิบห้าสิบปี ลู่เหวินเซิงไม่รีรอ รีบเอ่ยทักก่อนว่า “สวัสดีค่ะป้าหลี่ ฉันเป็นปัญญาชนที่เพิ่งมาใหม่ ชื่อลู่เหวินเซิง จู่ ๆ ก็แวะมารบกวน ต้องขอโทษด้วยนะคะ”
ป้าหลี่กำลังทำอาหารกับลูกสะใภ้อยู่ในบ้าน พอได้ยินหลานชายเรียกก็ออกมา เมื่อเห็นเด็กสาวหน้าตาสดใสก็รู้ทันทีว่าคงเป็นปัญญาชนที่เพิ่งมาใหม่วันนี้
ยังไม่ทันได้เอ่ยถาม เด็กสาวก็ทักทายขึ้นมาก่อน ไม่มีท่าทีดูถูกพวกชาวนาจน ๆ อย่างพวกเขาเลยสักนิด ป้าหลี่จึงยิ้มแล้วตอบว่า
“อ้าว ปัญญาชนเสี่ยวลู่เองเหรอ ป้าได้ยินเอ้อร์จู้จื่อที่บ้านเล่าเรื่องหนูให้ฟังแล้ว เอ่อ…กินข้าวมาหรือยัง เข้ามาในบ้านก่อนสิ เข้ามาเลย พี่สะใภ้กำลังทำกับข้าวอยู่ อยู่กินด้วยกันสักหน่อยนะ”
ลู่เหวินเซิงรู้ว่าอีกฝ่ายแค่พูดตามมารยาท จึงตอบรับอย่างสุภาพว่า “ป้าเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ ฉันกินข้าวมาแล้ว ไม่เข้าไปกวนในบ้านดีกว่า
คืออย่างนี้ค่ะ ฉันเห็นแปลงผักของบ้านป้าดูแลได้ดีมาก วันนี้เลยอยากมาคุยกับป้าว่าพอจะซื้อผักจากบ้านป้ากินได้ไหมคะ ถ้าป้าไม่สบายใจ ฉันใช้ธัญพืชแลกก็ได้ค่ะ”
ช่วงนี้ห้ามซื้อขายกันเป็นการส่วนตัว ถ้าไม่มีใครเอาไปบอก ทางการก็ทำเป็นหลับตาข้างหนึ่งกันไป แต่ถ้าถูกคนแจ้งขึ้นมาก็จะกลายเป็นการเก็งกำไรเอาเปรียบ ต้องถูกประจานและวิจารณ์กลางถนน ด้วยเหตุนี้ลู่เหวินเซิงถึงได้เสนอทางเลือกไว้ด้วย
บ้านป้าหลี่มีคนไม่มากก็จริง แต่ปลูกผักไว้เยอะมาก หลายวันก่อนป้ายังกลุ้มใจอยู่ว่าจะกินให้หมดได้อย่างไร วันนี้ปัญญาชนเสี่ยวลู่ก็มาหาถึงบ้าน เท่ากับช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้พอดี