ลู่เหวินเซิงนั่งพักอยู่บนขั้นบันไดครู่หนึ่ง ในที่สุดก็หายใจได้เป็นปกติ เธอกวาดตามองลานกลางบ้านรอบหนึ่งก่อนถามว่า
“ปัญญาชนไป๋ล่ะ?”
ฮี่ ๆ น่าเบื่อนิดหน่อย อยากหาอะไรสนุก ๆ ทำ
เสิ่นหลิงหลิงที่ก่อนหน้านี้ยังยิ้มหน้าบานได้แต่กลอกตาอย่างจนใจ พลางตอบว่า
“พอเถอะ อย่าพูดถึงคนนั้นเลย นอนทั้งบ่าย พอตื่นมาก็บ่นว่าพวกเราไม่ไปรับส่วนแบ่งอาหารมาให้ แล้วก็โวยวายหาว่าพวกเรากีดกันเธอ
ด่าพวกเราสามคนเรียงตัวไปแล้ว นี่ก็ยืนกรานจะให้ปัญญาชนหานพาไปเอาส่วนแบ่งอาหาร พอปัญญาชนหานไม่ยอม เธอก็วิ่งออกไปเอง...”
หานมู่เฉินเห็นทั้งสามคนมารวมกลุ่มกัน ก็รู้ทันทีว่าคงไม่ใช่เรื่องดี จึงพยักหน้าอย่างสุภาพแล้วหันกลับเข้าห้องไป
ตอนนั้นเอง หลวี่ห้าวก็ย่องเข้ามาร่วมวงอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ แล้วแทรกขึ้นว่า
“ฉันยังแอบได้ยินปัญญาชนไป๋พูดอยู่ตรงโคนกำแพงด้วยนะ เธอบอกว่ามาลงชนบทเพราะปัญญาชนหาน แถมยังบอกว่าพวกเขาหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก ชาตินี้ปัญญาชนหานต้องแต่งกับเธอเท่านั้น ไม่อย่างนั้นวันแต่งงานของปัญญาชนหาน เธอจะไปผูกคอตายหน้าบ้านเขา”
“แล้วปัญญาชนหานก็พูดเสียงเย็นว่า ‘ตามใจ ถ้าเธอจะผูกคอตาย ฉันจะส่งโลงไม้บาง ๆ ให้สักใบ ถือว่าเห็นแก่ความผูกพันที่เติบโตมาด้วยกัน’”
“หา! พูดแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?” เสิ่นหลิงหลิงทั้งตกใจทั้งพูดไม่ออก
“ซี้ด!”
สมกับเป็นผู้ชายปากมีดจริง ๆ นอกจากนางเอกแล้ว เขาเย็นชาและไม่เห็นผู้หญิงคนไหนอยู่ในสายตาเลย
ลู่เหวินเซิงคิดว่า: เธออยากจิ้นคู่นี้...
ว่าแต่เนื้อเรื่องนี่จะเริ่มเดินเมื่อไหร่กันแน่!
เธอพยายามนึกอยู่ครู่หนึ่ง คลับคล้ายว่าช่วงหลังไป๋เชี่ยนจะทะเลาะกับนางเอกหนักเอาเรื่อง เธอแอบเห็นใจเสิ่นหลิงหลิงที่ตอนนี้ยังกินแตงอย่างเอร็ดอร่อยอยู่...