หลังได้รับค่าตอบแทนเหน็ดเหนื่อย หัวหน้าหมู่บ้านหลี่ก็ฮัมเพลงเดินออกจากสำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษา
พอได้พบลู่เหวินเซิงอีกครั้ง เขาก็ยื่นเงินย่อยปึกหนึ่งให้เธอราวกับกำลังมอบของล้ำค่า พลางพูดว่า “เสี่ยวลู่ ลุงไปขอค่าเดินทางคืนให้พวกเธอมาได้แล้ว ได้คืนมาเป็นสองเท่าเลย!
“ส่วนค่าน้ำมันรถแทรกเตอร์กับค่าเหนื่อยของพวกเรา ลุงขอแค่ค่าน้ำมัน ที่เหลือเธอเก็บไว้ พรุ่งนี้พวกเราเข้าอำเภอกันสักเที่ยวไหม”
ลู่เหวินเซิงมองท่าทางดีใจของชายชราตัวเล็ก ก่อนพยักหน้าตอบ
“ได้ค่ะ แต่พวกเราไม่เอาเงินหรอก ให้ป้าไฉ่เฟิ่งจัดงานเลี้ยงสักมื้อดีกว่า พรุ่งนี้พวกเราสี่คนจะไปกินของอร่อยกัน” พูดจบก็ยัดเงินกลับคืนไป
หานมู่เฉินกับหลวี่ห้าวพยักหน้าตาม “ใช่ ๆ พี่ลู่บอกว่าฝีมือทำอาหารของป้าไฉ่เฟิ่งอร่อย พวกเราหมายตาไว้นานแล้ว”
หลี่เซี่ยงหยางจะพูดอะไรได้อีก? ก็ได้สิ! ยังไงทั้งครอบครัวของเขาก็ได้อานิสงส์ไปด้วย...
“ได้ งั้นพรุ่งนี้เย็นมากินข้าวที่บ้าน ลุงจะให้ป้าพวกเธอฆ่าไก่ทำให้กิน”
ลู่เหวินเซิงยิ้มแฉ่ง “ลุง ไก่ตัวผู้ก็พอค่ะ อย่าฆ่าไก่ตัวเมียเลย เสียดายแย่”
หลี่เซี่ยงหยางโบกมือ บอกว่าเข้าใจแล้ว
ในใจอดบ่นไม่ได้ว่า จะฆ่าไก่ตัวผู้ไม่ได้เด็ดขาด บ้านเขามีอยู่แค่สองตัว ยังต้องหวังให้มันออกลูกไก่อยู่เลย ถ้าฆ่าไปแล้วจะทำยังไง ให้เขาออกไข่แทนหรือไง?
“พ่อ กลับกันเถอะ!” หัวหน้าหมู่บ้านหลี่กำลังบ่นในใจเรื่องที่ลู่เหวินเซิงจะฆ่าไก่ตัวผู้ของเขา ก็ได้ยินหลี่เจิ้นกั๋วตะโกนมาจากด้านหลัง
“มาแล้ว!”
เขาหันไปพูดกับลู่เหวินเซิงอีกครั้ง “เสี่ยวลู่ ยังมีธุระอะไรอีกไหม ถ้าไม่มีพวกเราก็กลับกันเถอะ”