ดูเวลาแล้วเพิ่งผ่านไปแค่ชั่วโมงเดียว เธอก็ขับรถแทรกเตอร์ไปสหกรณ์อีกครั้ง ซื้อแม่กุญแจสองอันกับของจุกจิกที่ขาดในบ้านอีกนิดหน่อย จากนั้นจึงเดินไปร้านอาหารของรัฐ
วุ่นวายมาตลอดครึ่งเช้า อาหารในท้องเธอย่อยหมดไปนานแล้ว พอเห็นว่ายังเช้าอยู่ เธอก็เลยกินบะหมี่ราดซอสถั่วเหลืองไปชามหนึ่ง รสชาติไม่เลวเลยจริง ๆ เส้นเหนียวนุ่มเคี้ยวเพลิน ซอสเนื้อก็ผัดได้เข้มข้นถึงใจ!
ลู่เหวินเซิงกินติดกันสองชามถึงได้หยุด ทำเอาพนักงานเสิร์ฟมองตาค้าง
ในใจยังอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า เด็กสาวคนนี้ดูผอมแห้งขนาดนั้นแท้ ๆ แต่กินเก่งเหลือเกิน...
ตอนออกจากร้านอาหารของรัฐอีกครั้ง ในย่ามของเธอก็มีซาลาเปาไส้เนื้ออยู่หลายลูก เธอเดาว่าหานมู่เฉินกับหลวี่ห้าวคงหิวเหมือนกัน ช่วงหลายวันมานี้กินขนมเถาซูของพวกเขาไปไม่น้อย เธอไม่ชอบเอาเปรียบใคร คืนให้เสียหน่อยดีกว่า
อีกอย่าง ทุกคนก็เป็นพี่น้องกันทั้งนั้น! จะให้เธอกินคนเดียวได้ยังไงล่ะ~
ตอนลู่เหวินเซิงขับรถแทรกเตอร์มาถึงหน้าตำบล การส่งมอบธัญพืชก็ใกล้เสร็จแล้ว ทุกคนกำลังเก็บงานกันอยู่
หลวี่ห้าวกับหานมู่เฉินกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ พอเห็นลู่เหวินเซิงกลับมา หลวี่ห้าวก็รีบถือขวดน้ำอัดลมเดินเข้าไปหา
“พี่ลู่ ไปไหนมาครับ ทำไมไม่รอผมกลับมาจะได้ไปด้วยกัน”
ลู่เหวินเซิงกระโดดลงจากรถแทรกเตอร์ รับน้ำอัดลมมาแล้วตอบว่า “ฉันไปซื้อโอ่งใส่น้ำกับของที่ขาดในบ้านมา”
เธอหยุดไปครู่หนึ่งก่อนถามต่อ “บ้านของพวกนายก็ใกล้สร้างเสร็จแล้ว สั่งทำเฟอร์นิเจอร์อะไรไว้หรือยัง”
หลวี่ห้าวตอบว่า “สั่งแล้วครับ ลุงหลี่เริ่มทำแล้ว อีกไม่กี่วันก็น่าจะเสร็จ”