เช้าวันถัดมา ลู่เหวินเซิงยังนอนฝันหวานอยู่ ก็ได้ยินเสียงเอะอะจอแจจากในลานบ้าน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า พวกปัญญาชนที่ลงชนบทรุ่นเก่าคงก่อเรื่องอีกแล้ว
ด้วยความคิดที่ว่า ถ้ามีเรื่องสนุกแล้วไม่ไปดู ก็ไม่ต่างจากเต่าหัวหด ลู่เหวินเซิงรีบแต่งตัวแล้วพุ่งออกจากลานบ้าน พอออกไปก็เห็นว่าคนที่กำลังทะเลาะกันคือจางฟางฟางกับหลี่เยี่ยน
ลู่เหวินเซิงสะกิดหลวี่ห้าวที่ยืนงัวเงียอยู่ข้าง ๆ แล้วถามว่า “สองคนนั้นเป็นอะไรกันแต่เช้าเลย”
หลวี่ห้าวตอบอย่างตื่นเต้นว่า “พี่ลู่ เอวของหลี่เยี่ยนไม่ได้เป็นอะไรเลย เธอแกล้งทำทั้งนั้น เมื่อเช้าตอนยืดเส้นยืดสายในห้องส้วม จางฟางฟางบังเอิญเห็นเข้า ก็เลยทะเลาะกันนี่แหละ”
ลู่เหวินเซิงเข้าใจแล้ว อ้อ เรื่องหมากัดกันเองนี่เธอชอบดู!
เธอสั่งให้หลวี่ห้าวเข้าไปเอาของใช้ล้างหน้าล้างตาในห้องโถง ทั้งคู่ก็ไปนั่งยอง ๆ ข้างบ่อ ตบฟันไปพลาง กินเผือกไปพลาง
“หลี่เยี่ยน เธอตั้งใจชัด ๆ เดี๋ยวฉันจะไปบอกหัวหน้าฝ่ายผลิต ว่าเธอแกล้งป่วยเพื่อหนีงาน!”
หลี่เยี่ยนก็ไม่ยอมแพ้ “เธอพูดเหลวไหล ใครบอกว่าฉันแกล้งป่วย? ฉันว่าเธออิจฉาที่ฉันไม่ต้องทำงาน ถึงได้พูดจาไร้สาระต่างหาก”
จางฟางฟางโมโหจนแทบคลั่ง เธอเห็นกับตาชัด ๆ! ด้วยความโกรธจึงพูดไม่คิดว่า “เธอมันนิสัยแย่ นอกจากแกล้งป่วยไม่ยอมทำงานแล้ว ยังหลอกเงินปัญญาชนไป๋ไปตั้ง 10 หยวน แถมยังพูดให้ร้ายปัญญาชนลู่ด้วย คิดว่าฉันไม่ได้ยินหรือไง!”
ลู่เหวินเซิงหันไปมองหลวี่ห้าวทั้งที่ยังคาบแปรงสีฟันอยู่ นี่กินเผือกจนเรื่องลามมาถึงตัวเองแล้วเหรอ?