ลู่เหวินเซิงคิดว่าตัวเองปลูกธัญพืชในมิติส่วนตัวได้ จึงไม่จำเป็นต้องขอเสบียงมากเกินไป สำหรับ 2 เดือนก็แค่ 60 จินเท่านั้น เธอจึงตัดสินใจขอข้าวสารเพิ่มอีกหน่อย พอคิดเรียบร้อยก็เอ่ยขึ้นก่อนว่า：
“หัวหน้าฝ่ายผลิตหวัง รบกวนชั่งแป้งสาลีขาวให้ฉัน 20 จิน ข้าวสาร 20 จิน แป้งข้าวโพด 10 จิน แล้วก็มันเทศ 10 จินค่ะ”
หัวหน้าฝ่ายผลิตหวังเห็นว่าหญิงสาวคนนี้ขอแต่ธัญพืชชั้นดีเป็นส่วนใหญ่ ก็คิดว่าเธอไม่รู้จักประหยัด จึงเตือนด้วยความหวังดีว่า：
“ปัญญาชนลู่ เอาอย่างละครึ่งทั้งธัญพืชหยาบกับธัญพืชชั้นดีดีกว่าไหม แบบนี้จะได้ปริมาณมากขึ้นหน่อย อย่างน้อยก็พอประทังไปจนถึงสิ้นปีตอนแบ่งเสบียง”
ลู่เหวินเซิงโบกมือปฏิเสธ เธอไม่อยากกินธัญพืชหยาบ
หัวหน้าฝ่ายผลิตหวังเห็นว่าเธอตัดสินใจแล้วจึงไม่เกลี้ยกล่อมต่อ เขาชั่งเสบียงให้เธออย่างคล่องแคล่ว ก่อนถามคนถัดไป
หานมู่เฉินไม่ได้ทำตามลู่เหวินเซิง เขาขอแป้งสาลีขาว 10 จิน ข้าวสาร 20 จิน แป้งข้าวโพด 30 จิน และมันเทศ 10 จิน
ที่นี่แป้งสาลีขาว 10 จินแลกแป้งข้าวโพดได้ 20 จิน แม้ทางบ้านจะส่งเงินมาให้ แต่เขากินข้าวร่วมกับปัญญาชนที่ลงชนบทมานานแล้ว จึงคิดว่าทำตัวไม่โดดเด่นไว้ดีกว่า
พอถึงคิวเสิ่นหลิงหลิงกับหลวี่ห้าว ทั้งคู่ก็ยังลังเลอยู่บ้างว่าจะเลือกเหมือน “ขาใหญ่” หรือเลือกแบบหานมู่เฉินดี…
สุดท้ายทั้งสองกระซิบกระซาบกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนเลือกแบบเดียวกับหานมู่เฉิน ไม่มีทางเลือก พวกเขาทำอาหารกินเองไม่ได้ จึงได้แต่ทำตามคนส่วนใหญ่…
หลังแบ่งเสบียงและเซ็นชื่อเรียบร้อย หลี่เอ้อร์จู้ก็ไม่ได้กลับไปกับพวกเขา เขายังนึกถึงสำรับอาหารที่บ้านท่านปู่สามหลี่อยู่ จึงกล่าวลาทุกคน แล้วถือใบรับเสบียงมุ่งตรงไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านหลี่