เมื่อถึงจุดหมาย ลู่เหวินเซิงก็ส่งสัญญาณให้หานมู่เฉินเรียกหลี่เจิ้นกั๋วกับพวกขึ้นมาดื่มน้ำ
งานแบบนี้หานมู่เฉินถนัดอยู่แล้ว เขายกมือกวักเรียกทุกคนขึ้นมา ความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชายด้วยกันสนิทกันเร็ว แค่ครู่เดียวเขาก็กลมกลืนเข้ากับทุกคนได้แล้ว
สหายเสิ่นเป็นสาวน้อยช่างเอาใจใส่ ตอนอยู่บ้านเธอผสมน้ำไว้จนได้อุณหภูมิพอเหมาะ ไม่ร้อนไม่เย็น ดื่มแบบนี้ดีที่สุด แม้จะไม่ชื่นใจเท่าน้ำเย็น แต่ก็ไม่ทำร้ายกระเพาะนะ
เธอกับลู่เหวินเซิงช่วยกันทำงาน ไม่นานก็แจกน้ำให้ทุกคนเรียบร้อย หลี่เจิ้นกั๋วรับไปดื่มอึกหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ
“น้องสาว ใส่น้ำตาลด้วยเหรอ? พวกเราผู้ชายหยาบ ๆ กันทั้งนั้น ใส่น้ำตาลให้ไม่เปลืองแย่เหรอ!”
ในยุคนี้น้ำตาลเป็นของหายาก หลายบ้านไม่มีแม้แต่น้ำตาลทรายขาว สหายปัญญาชนเสี่ยวลู่คนนี้ใจกว้างจริง ๆ!
พวกผู้ชายแต่ละคนไม่ค่อยกล้าดื่ม จึงค่อย ๆ จิบทีละน้อย ละเลียดชิมกันอย่างพิถีพิถัน ทุกคนต่างรู้สึกว่าคืนนี้ทำงานคุ้มค่า นอกจากจะได้เงินค่าแรงแล้ว ยังมีน้ำหวานให้ดื่ม ที่บ้านยังไม่เคยได้การดูแลดีขนาดนี้เลย!
ลู่เหวินเซิงยิ้มหวานพลางพูดตามมารยาทว่า “พี่เจิ้นกั๋วอย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ พวกพี่ทำงานกันมาทั้งวันแล้ว ตอนกลางคืนยังต้องมาทำงานในที่มืด พวกเราช่วยทำแค่นี้ก็เป็นเรื่องที่ควรอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ?”
หานมู่เฉินก็ช่วยเสริมอยู่ข้าง ๆ “ใช่ครับ เรื่องบ้านยังต้องรบกวนพวกพี่ช่วยดูแลด้วย!”
หลี่เจิ้นกั๋วไม่อ้อมค้อม เขาตบไหล่หานมู่เฉินพลางตอบอย่างเต็มเสียง “วางใจได้ พวกพี่น้องของฉันล้วนเป็นมือเก่ากันทั้งนั้น รับรองว่าจะสร้างบ้านให้สวยเอี่ยมเลย!”