พอไปถึงสถานีรถไฟ ตำรวจหนุ่มก็ยังยืนกรานจะรอจนกว่าเธอขึ้นรถไฟแล้วค่อยกลับ ลู่เหวินเซิงปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนตำรวจหนุ่มก็ยืนกรานไม่เลิก ทำเอาเธอรู้สึกเกรงใจไม่น้อย…
บ้านเธอเพิ่งถูกขโมยขึ้น ตอนนี้ก็เอาน้ำตาลในมิติออกมาขอบคุณเขาไม่ได้ ความรู้สึกผิดที่ไม่อยากติดค้างน้ำใจใครเปล่า ๆ จึงพุ่งขึ้นถึงขีดสุด…
จังหวะนั้นเอง เธอก็เห็นเฉินเฉิงแบกกระสอบป่านสองใบวิ่งตรงมาจากไกล ๆ น้ำตาพลันเอ่อคลอ เธอโบกมือเรียกเขาไม่หยุด
โอ๊ย คุณอาเฉินมาช่วยชีวิตเธอไว้ได้ทันเวลาพอดี…
“คุณอาเล็ก… ทางนี้ค่ะ ทางนี้ หนูอยู่นี่!”
เฉินเฉิงสังเกตเห็นเด็กสาวท่ามกลางฝูงชนตั้งแต่ไกลแล้ว เพียงแต่สงสัยว่าเหตุใดเธอถึงอยู่กับตำรวจ เกรงว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงรีบปั่นจักรยานไปหาอย่างรวดเร็ว
“เซิงเซิง คนนี้คือใคร? เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
เฉินเฉิงเห็นอยู่แล้วว่าเด็กสาวไม่ได้เอาของติดตัวมาเลยสักชิ้น แม้เขาจะเตรียมของให้เธอครบครัน แต่ตระกูลลู่ไม่ยอมให้เธอเอาของอะไรไปด้วยเลย แบบนี้ก็เกินไปหน่อยแล้วไหม?
ลู่เหวินเซิงมองแววตาห่วงใยของเขา หัวใจพลันอบอุ่นขึ้น รีบอธิบายว่า
“คุณอาเล็ก ที่บ้านถูกขโมยค่ะ ถูกขโมยจนเหลือแต่กำแพง ตำรวจคนนี้มาส่งหนูค่ะ”
ระหว่างพูด เธอก็ส่งสายตาให้เขาไม่หยุด เข้าใจไหม? เข้าใจใช่ไหม! ช่วยตอบแทนน้ำใจเขาหน่อยสิ~