หัวหน้าฝ่ายผลิตหลี่กลั้นยิ้มแล้วเอ่ยคล้อยตาม “ปัญญาชนหลวี่ ถึงกับช่วยเขาจูงวัวด้วยเหรอ?”
หลวี่ห้าวตอบอย่างซื่อ ๆ “ใช่ครับ ถ้าผมไม่ช่วยเขาต่อแถว ตำแหน่งที่สองก็คงเป็นของคุณปู่ซุนไปแล้ว”
แน่นอนว่าเขาต้องช่วยจูงวัวสิ ยังตั้งใจจะรีดไถของจากอีกฝ่ายอยู่เลย ไม่เห็นหรือไงว่าพี่เฉินของเขา “บาดเจ็บ” แล้ว
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่เข้าใจความหมายของเขาแทบจะทันที จึงรับคำว่า “หัวหน้าฝ่ายผลิตหลิว เรื่องที่เขาช่วยจูงวัวพักไว้ก่อนก็ได้ แต่ปัญญาชนของเราบาดเจ็บแล้ว คุณจะว่ายังไง?”
หลิวหงจวินแทบจะโมโหตาย คนที่แย่งตำแหน่งแรกไปก็พวกเขา คนที่ลงไม้ลงมือก็พวกเขา ตอนนี้คนที่มาหาถึงที่ก็ยังเป็นพวกเขาอีก คนเราจะหน้าด้านได้ขนาดนี้เชียวหรือ!
เขาไม่รอให้พ่อพูด ก็ชิงเอ่ยขึ้นก่อน “พวกคุณอย่ามาทำเป็นไม่รู้จักพอ ฉันยังไม่ได้ไปหาพวกคุณเลย พวกคุณกลับมาหาฉันเอง คิดว่าฉันรังแกง่ายหรือไง?”
หลวี่ห้าวคิดในใจ: ก็ใช่น่ะสิ
หัวหน้าฝ่ายผลิตหลิวถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง “พวกคุณต้องการอะไร?”
อีกไม่นานตำบลก็จะเริ่มทำงานแล้ว คนกลุ่มใหญ่ยืนมุงเถียงกันอยู่ตรงนี้คงไม่ดีนัก ฝ่ายผลิตผิงอันมีธงเกียรติคุณคุ้มกะลาหัว ส่วนฝ่ายผลิตชิงซานของเขาไม่มี
ฟังจากคำพูดของปัญญาชนหนุ่มแล้ว เห็นได้ชัดว่าอยากได้ของชดเชย เขาอดทนไว้ ใครใช้ให้ลูกชายตัวเองไม่ได้เรื่องกันล่ะ!
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่ฉวยโอกาสรับลูกต่อทันที
“เหล่าหลิว ฉันไม่ได้จะรีดไถพวกคุณนะ คนของพวกคุณด่าคนของเราจริง แถมยังลงไม้ลงมือด้วย แต่คนของเราก็ยังช่วยพวกคุณจูงวัว แบบนี้ให้ค่าชดเชยเด็ก ๆ สักหน่อยคงไม่เกินไปใช่ไหม?