เป็นไปตามคาด เช้าวันถัดมา ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ลู่เหวินเซิงก็ถูกเสียงกรีดร้องด่าทออย่างเสียสติของซ่งชุนเฟินปลุกให้ตื่น
“อ๊ากกกกกก!!!!! บ้านล่ะ? บ้านของฉันอยู่ไหน? เงินล่ะ? ของล่ะ? ของของฉันล่ะ?
ลู่หงจวิน ลู่หงจวิน รีบตื่นเร็ว!”
เมื่อคืนซ่งชุนเฟินดื่มน้ำน้อย เธอจึงตื่นก่อนคนอื่น แต่พอลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นบ้านโล่งโจ้ง เธอก็คิดว่าตัวเองกำลังฝันไป
เธอหยิกขาตัวเองอย่างแรง แต่พอลืมตาขึ้นมา บ้านก็ยังอยู่ในสภาพเดิม จึงทนไม่ไหว ร้องไห้พลางด่าทอพลาง เขย่าลู่หงจวินที่นอนหลับเป็นตาย
ส่วนลู่หงจวินที่กำลังหลับสบายก็เอ่ยว่า “ซ่งชุนเฟิน แกอยากตายนักหรือไง...”
พอลืมตาขึ้นมา เขาก็รู้สึกว่าเพดานดูแปลกไป เอ๊ะ หลอดไฟหายไปไหน?
เขากวาดตามองลงมาตามผนัง ครั้นเห็นสภาพภายในบ้านถึงได้ตื่นเต็มตา บ้านของเขาถูกขโมยงั้นเหรอ?
ลู่หงจวินไม่สนใจแม้แต่จะใส่เสื้อผ้า (แน่นอนว่าเขาไม่มีเสื้อผ้าให้ใส่อยู่แล้ว) เมื่อมองประตูบ้านที่เปิดอ้ากว้างจนเห็นทุกอย่างชัดเจน ภาพตรงหน้าก็พลันมืดวูบ เขาข่มกลั้นความรู้สึกอยากตาย เดินสำรวจทีละห้อง ยิ่งเดินหัวใจก็ยิ่งหนักอึ้ง
จนกระทั่งเห็นลู่เจี้ยนตั่งกับลู่เจี้ยนหมินยังนอนเหยียดยาวอยู่บนพื้น เขาถึงยอมรับความจริงได้ ในที่สุดก็ไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไป ทรุดตัวลงนั่งในลานบ้าน กุมศีรษะร้องไห้โฮ
ไม่เหลืออะไรแล้ว! ไม่มีอะไรเหลือเลย! สิ่งที่เขาใช้เล่ห์เหลี่ยมสารพัดและวางแผนคำนวณมาตลอดชีวิต กลับหายวับไปหมดแบบนี้!