“พี่ใหญ่ ยาทั้งหมดอยู่ตรงนี้แล้ว!”
ไม่นานหวังเอ้อร์ก็สะพายห่อผ้าลายดอกสีชมพูใบเล็กออกมา ก่อนยื่นให้เธอราวกับกำลังมอบของล้ำค่า ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของลู่เหวินเซิง
“พี่ใหญ่ ของอยู่ครบแล้ว อย่าหวงจนไม่กล้าใช้นะ ใช้หมดเมื่อไรก็เขียนจดหมายบอกพี่ใหญ่ เดี๋ยวฉันส่งไปให้อีก”
เมื่อวานเขาไปสืบประวัติของผู้หญิงคนนี้มาแล้ว เธอเป็นเด็กดีแท้ ๆ แต่กลับถูกคนไร้ยางอายกลุ่มหนึ่งทรมานจนพังยับ...
ลู่เหวินเซิงตะลึงงัน นี่มันมีบริการหลังการขายด้วยเหรอเนี่ย?
เธอสั่น ๆ มือแก้ห่อผ้า มองห่อยาที่อัดแน่นอยู่ข้างในแล้วกลืนน้ำลายดังเอื๊อก เอ่อ...ก็ไม่เลวล่ะมั้ง
“เอ่อ ลุงรอง ฉันไม่เกรงใจหรอกค่ะ ลุงวางใจได้ เอ่อ ฉันไปก่อนนะ ที่บ้านรอกินข้าวอยู่”
เธออยู่ที่นี่ต่ออีกวินาทีไม่ได้แล้ว เห็นสายตาร้อนแรงของหวังเอ้อร์ทีไร ก็กลัวว่าถ้าช้ากว่านี้ เจ้าหมอนี่จะแอบพี่ใหญ่ของตัวเองมาหลงเสน่ห์เธอเข้า
ไม่รอให้เขาตอบ เธอก็คว้าห่อผ้าสีฉูดฉาดสุดจี๊ดนั่นแล้ววิ่งพรวดออกไป!
หวังเอ้อร์ “บ้านฉันก็ไม่ได้เลี้ยงหมานี่นา...”
ลู่เหวินเซิง ไม่รู้หรอกว่ามีหมาไหม แต่รู้ว่ามีหมาป่า!
เธอวิ่งไปไกลมาก กว่าจะยัดห่อผ้าลายดอกเข้าไปในมิติได้ ตอนนี้ยังไม่อยากแตะยาประหลาด ๆ ห่อนี้
พอกลับถึงบ้านก็ค่ำแล้ว อย่างที่คิด ไม่มีใครเหลือข้าวไว้ให้ ลู่เหวินเซิงไม่ใส่ใจ กลับเข้าห้องไปแทะหมั่นโถวสองลูก แล้วดื่มน้ำพุวิญญาณหนึ่งแก้ว ทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนพลังชีวิตเต็มหลอด
อืม คำนวณดูแล้วน่าจะเหลือเวลาอีกราวครึ่งชั่วโมง ยังไม่ต้องรีบร้อนลงมือ เธอไปดูธัญพืชที่ปลูกไว้ในมิติเมื่อวานก่อนดีกว่า
ให้ตายเถอะ มิตินี่มันมาจากสวรรค์ชั้นไหนกัน แค่วันเดียวข้าวก็ออกรวงแล้ว