ลู่เหวินเซิงคิดไปคิดมา สุดท้ายก็ตัดสินใจเตือนอีกฝ่ายสักหน่อย อย่างไรเสียป้าฉ่ายเฟิ่งก็ปฏิบัติต่อเธอไม่เลว
“หลี่โหย่วเหลียง ฉันบอกนายไว้นะ อยู่ให้ห่างจากพวกปัญญาชนที่ลงชนบทหน่อยจะดีกว่า!”
หลี่โหย่วเหลียงสะดุ้ง รีบถามว่า “พี่ลู่ มีข่าวอะไรหรือเปล่า?”
ลู่เหวินเซิงเหลือบมองเขาแล้วเตือนว่า “โควตามหาวิทยาลัยแรงงานชาวนาและทหาร”
หลี่โหย่วเหลียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาทันที “อ๋อ พี่หมายถึง...”
ลู่เหวินเซิงพยักหน้า “คิดออกก็ดีแล้ว!”
หลี่โหย่วเหลียงรู้ดีว่าเรื่องนี้ร้ายแรงแค่ไหน จึงพยักหน้าแล้วพูดว่า “อืม เข้าใจแล้ว ขอบคุณที่บอกเรื่องพวกนี้กับฉันนะ” ไม่อย่างนั้นเขาอาจตกหลุมพรางของพวกเธอจริง ๆ ก็ได้...
ลู่เหวินเซิงไม่ได้ใส่ใจอะไร โบกมือแล้วบอกว่า “เรื่องเล็กน้อย ต่อไปถ้าพ่อนายรังแกฉัน นายก็ช่วยเข้าข้างฉันหน่อยก็พอ”
หลี่โหย่วเหลียงตบอกตัวเอง “เข้าใจแล้ว ไม่ใช่เข้าข้างคนนอกหรอกเหรอ? เรื่องนี้ฉันถนัดที่สุด!”
ลู่เหวินเซิง: …
ลูกชายตัวอย่างของพ่อจริง ๆ!
ทั้งสองหยอกล้อกันไปจนถึงที่ทำการฝ่ายผลิต ยังไม่ทันเข้าบ้านก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาจากข้างในแล้ว
“ตาแก่หลี่ นายแก่จนเลอะเลือนไปแล้วหรือไง! ให้เด็กผู้หญิงมาขับรถแทรกเตอร์ เธอจะขับเป็นเหรอ? อีกอย่าง เป็นผู้หญิงจะทำอะไรได้? หรือว่านายมีเรื่องลับ ๆ กับเธอ ถึงได้เชิดชูเธอเสียขนาดนี้?”
หลี่เซี่ยงหยางไม่ยอมอ่อนข้อ “พอได้แล้วหลี่ฉวนไห่ อย่าเอาเรื่องสกปรกไปป้ายสีเด็กผู้หญิงเขา
นายก็แค่อยากให้ลูกชายมารับช่วงต่อไม่ใช่เหรอ? ในหมู่บ้านนี้ใครไม่รู้บ้างว่าลูกชายนายเป็นยังไง ตอนนั้นเขาเรียนขับรถแทรกเตอร์พร้อมกับเอ้อร์จู้ พอเอ้อร์จู้ขับเป็นแล้ว ลูกชายนายล่ะ? ลองถามเขาดูสิว่าขับเป็นไหม?”