“หวังเอ้อร์ ไปหายาสลบมาให้เธอหน่อย” เฉินเฉิงเพิ่งเข้าห้องมาก็ชี้ไปทางลู่เหวินเซิงแล้วสั่ง
หวังเอ้อร์อึ้ง “เอ่อ... คุณพูดจริงเหรอ?”
“เอาให้คนกินเหรอ?” หวังเอ้อร์ยังอดถามไม่ได้
“เหลวไหล!”
“ได้ ๆ ผมไปเดี๋ยวนี้แหละ พี่ใหญ่เชิญนั่งตามสบายเลย”
พูดจบก็รีบวิ่งปรู๊ดเข้าไปในห้องเล็กห้องหนึ่ง
“เดี๋ยวอยากกินอะไร?” เฉินเฉิงถามพลางรินน้ำให้ลู่เหวินเซิง
“อืม... หมูตุ๋นน้ำแดงแล้วกัน!” ลู่เหวินเซิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
เมื่อวานตอนเที่ยงหมูตุ๋นน้ำแดงที่กินทั้งเนื้อติดมันและเนื้อแดงในสัดส่วนพอดี นุ่มละมุนหวานหอม แถมยังอร่อยมาก น้ำตาลที่เคี่ยวจนเป็นสีก็ทำได้ดี พอนึกถึงตรงนี้ เธอก็อดเล่าให้เฉินเฉิงฟังไม่ได้
“หมูตุ๋นน้ำแดงฝีมือพ่อครัวหลิวอร่อยสุด ๆ เลย!”
เฉินเฉิงเลิกคิ้ว “เธอไปรู้จักพ่อครัวหลิวตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ลู่เหวินเซิงตอบ “เมื่อวานไง แล้วยังมีพี่สาวคนสวยอีกคนด้วยนะ!”
เฉินเฉิงเข้าใจแล้ว ยัยนี่เก่งเรื่องเอาใจคนจริง ๆ!
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน หวังเอ้อร์ก็ถือห่อกระดาษน้ำมันเดินเข้ามาอย่างลำพองใจแล้วพูดว่า
“พี่ใหญ่ เรียบร้อยแล้วครับ บอกเลยนะน้องใหญ่ จะไปถามใครทั่วทั้งเมืองซ่งเฉิงก็ได้ ไม่มีใครปรุงยาได้แรงเท่าผมหรอก! คราวหน้าถ้าต้องการก็ตรงไปหาผมที่ตลาดมืดได้เลย ผม...”
“หวังเอ้อร์!” เฉินเฉิงรีบปราม
หวังเอ้อร์กระอักกระอ่วน ปากเสีย ๆ ของเขานี่นะ เผลอพูดมากไปหน่อย พอรู้ตัวก็ได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อน
“เอ่อ... น้องใหญ่ ผมเป็นคนหยาบ ๆ อย่าถือสาผมเลยนะ ฮ่า ๆ ๆ...”
ลู่เหวินเซิงคิดในใจ: น้องใหญ่บ้าบออะไรกัน...