เฉินเฉิงจ้องหญิงสาวแสนงดงามตรงหน้าอย่างระแวดระวัง พลางรู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง
“เซิงเซิง?”
“หืม? ใช่ ฉันเองค่ะ”
ลู่เหวินเซิงเพิ่งนึกได้ว่าตอนมาที่นี่เมื่อวาน เธอไม่ได้ใช้ใบหน้านี้ เธอก็ว่าอยู่ วันนี้พอเธอมาถึงอีกครั้ง ทำไมเฉินเฉิงถึงทำหน้าเหมือนจะกินคนอีกแล้ว
เฉินเฉิงอธิบายว่า “ที่นี่มีแต่คนกันเองเท่านั้นที่รู้ คนนอกเข้ามาไม่ได้”
เขาเห็นว่าเด็กสาวหน้าตาคล้ายลู่เย่สักเจ็ดแปดส่วน ถึงได้กล้าปล่อยให้เธอเข้ามา
“เธอเหมือนพ่อมาก”
ลู่เหวินเซิงถึงบางอ้อ “เพราะอย่างนี้คุณถึงให้ฉันเข้ามาเหรอคะ?”
“อืม” ก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ
ลู่เหวินเซิง: ก็ได้! ขอบคุณยีนที่ถ่ายทอดมาค่ะ
“เข้าไปคุยข้างในเถอะ ข้างนอกร้อน”
เฉินเฉิงมองสีหน้าท่าทางหลากหลายบนใบหน้าของเธอแล้วอดไม่ได้ ยื่นมือไปขยี้หัวเธออยู่หลายที สัมผัสนุ่มนิ่มดีจริง ๆ!
ลู่เหวินเซิง: ฉันประท้วงค่ะ…
เฉินเฉิง: ประท้วงไม่เป็นผล!
ลู่เหวินเซิงได้แต่เดินตามหลังเฉินเฉิงต้อย ๆ เข้าไปในบ้านอย่างน่าสงสาร พอเพิ่งนั่งลง เขาก็หยิบน้ำอัดลมหลายขวดจากถังน้ำมาวางตรงหน้าเธอ
“ลองชิมดู ชอบไหม ฉันออกไปซื้อแต่เช้าเลย”
ลู่เหวินเซิงเพิ่งเคยเห็นน้ำอัดลมของยุคนี้เป็นครั้งแรก ดูแล้วน่าจะเป็นน้ำส้ม บรรจุอยู่ในขวดแก้ว
เฉินเฉิงหยิบที่เปิดขวดเบียร์จากลิ้นชักมาเปิดฝา แล้วส่งให้เธอ พลางส่งสัญญาณให้ดื่มตอนที่ยังเย็นอยู่
ลู่เหวินเซิงเดินตากแดดร้อน ๆ มาตลอดทั้งเช้า กระหายน้ำตั้งนานแล้ว จึงไม่เกรงใจ รับน้ำอัดลมมาแล้วดื่มอึกใหญ่แบบไม่ห่วงภาพลักษณ์ สดชื่น!