เสินรั่วรั่วคุกเข่าอยู่หน้าเตียง ใคร่ครวญอยู่นานจึงเอ่ยปากอย่างช้าๆ
"พระอาการของพระนางในเวลานี้ แม้จะเป็นจังหวะการเต้นของชีพจรที่บ่งบอกถึงการมีพระครรภ์อย่างไม่ต้องสงสัย แต่รากฐานของพระวรกายทรุดโทรมเกินไป ทารกในครรภ์ยังไม่มั่นคง หากต้องการรักษาพระครรภ์นี้ไว้ พระนางต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง ต้องไม่ทรงโกรธ ต้องไม่ทรงเหน็ดเหนื่อย อาหารการกินและความเป็นอยู่ยิ่งต้องระวังให้มาก"
นางหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วลดเสียงลงอีกเล็กน้อย "โดยเฉพาะเครื่องหอม เครื่องสำอาง สมุนไพรพวกนี้ สิ่งใดที่เข้าปากเข้ารูจมูก ต้องใส่ใจเป็นพิเศษ หม่อมฉันขอเสี่ยงถาม พระนางเคยมีธรรมเนียมการใช้เครื่องหอมเป็นประจำหรือไม่?"
นิ้วมือของเหนียนซื่อหลานเกร็งขึ้นเล็กน้อย
เครื่องหอมฮวนอี๋ นางเกือบจะคิดถึงสามคำนี้เป็นอย่างแรก
เมื่อหลายวันก่อนตอนที่นางได้ยินเสียงของเด็กคนนั้นเป็นครั้งแรก เด็กพูดว่าเครื่องหอมฮวนอี๋เหม็นจะตาย ช่วงนี้แม้นางจะย้ายเครื่องหอมออกไปแล้ว แต่ก็ไม่เคยคิดพิจารณาอย่างจริงจังว่าเครื่องหอมฮวนอี๋มีปัญหาอะไรข้างใน
นางไม่กล้าคิด และก็ไม่อยากคิด
เหนียนซื่อหลานหลุบตาลง เอ่ยเสียงเรียบ "เราระยะนี้ได้กลิ่นเครื่องหอมไม่ได้ จึงให้เอาออกไปหมดแล้ว"
เสินรั่วรั่วถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อย พยักหน้าพูดว่า "เช่นนั้นก็ดี พระวรกายของพระนางในเวลานี้ ไม่เหมาะที่จะสัมผัสเครื่องหอมใดๆ จริงๆ หม่อมฉันจะถวายใบสั่งยาบำรุงครรภ์ให้พระนาง ล้วนเป็นสมุนไพรที่อ่อนโยนมาก พระนางให้คนต้มกินทุกวัน จะช่วยทำให้ทารกในครรภ์มั่นคงขึ้น"
"หากพระครรภ์นี้ทรงไว้ได้ถึงสามเดือน หม่อมฉันก็มีความมั่นใจที่จะให้พระนางคลอดอย่างปลอดภัย"
นางพูดพลางหยิบผ้าห่อเล็กๆ ออกจากกล่องยาที่ติดตัวมา เปิดออก ด้านในมีสมุนไพรตากแห้งสองสามใบ กลิ่นหอมขมจางๆ ลอยออกมา
"นี่คือชุดสมุนไพรที่หม่อมฉันปรุงเอง วางไว้ข้างหมอนจะช่วยให้พระนางทรงสบายพระทัยและหลับพระบรรทมได้ดียิ่งขึ้น และไม่เป็นอันตรายต่อทารกในครรภ์ หากพระนางวางพระทัยในหม่อมฉัน ก็โปรดเก็บไว้ใช้เถิด"
เหนียนซื่อหลานรับมา ปลายนิ้วลูบผืนผ้าหยาบกร้านเบาๆ
นางพยักหน้าเบาๆ "เราวางใจเจ้า"
เสินรั่วรั่วรีบโขกศีรษะคำนับ "หม่อมฉันจะไม่ทำให้พระนางผิดหวัง จะทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่อรักษาพระครรภ์นี้ไว้"
จวี๋เล่อซื่อยืนอยู่ข้างๆ มองดูด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย นางเป็นผู้ที่ผ่านโลกมามาก ย่อมรู้ดีว่าการมีครรภ์ในวังหลังนั้นอันตรายเพียงใด
นางก้าวเข้ามาจับมือเหนียนซื่อหลาน เอ่ยเสียงอบอุ่น "พระนางโปรดวางพระทัย หม่อมฉันกลับไปแล้วจะให้ท่านแม่ทัพไปสอดส่องดูอยู่ข้างนอกวัง หากพระนางขาดสิ่งใด ก็ให้คนมาบอกได้ ตระกูลเหนียนของเรา เป็นกำลังหนุนหลังของพระนางเสมอ"
เหนียนซื่อหลานกุมมือนางตอบ รู้สึกจมูกแดงเล็กน้อย แต่ก็อดกลั้นไว้ได้
"พี่สะใภ้โปรดวางใจ ข้ารู้ดี" นางสูดหายใจลึกๆ แล้วพูดอีกครั้ง "แต่เรื่องที่ข้ามีครรภ์ ยังไม่ต้องบอกพี่ชาย ขอแค่พวกเรารู้กันไม่กี่คนก็พอ"
จวี๋เล่อซื่อรู้ว่านางย่อมมีความระแวงในใจ จึงรีบรับคำ "ได้ หม่อมฉันจะไม่บอกใครทั้งนั้น"
เหนียนซื่อหลานหันไปมองซ่งจือ ซ่งจือรีบคุกเข่าลง ดวงตาแดงก่ำ
"บ่าวก็จะไม่บอกใครทั้งนั้น! ต่อให้ตาย บ่าวก็จะไม่ปริปากแม้แต่คำเดียว!"
เหนียนซื่อหลานจึงวางใจ โบกมือเป็นสัญญาณให้ซ่งจือไปส่งจวี๋เล่อซื่อและเสินรั่วรั่วออกไป
เมื่อประตูห้องปิดลงอีกครั้ง พระตำหนักอี้คุนก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
เหนียนซื่อหลานพิงกลับลงบนเตียง มือข้างหนึ่งวางบนหน้าท้อง สายตามองไปยังจุดหนึ่งในอากาศ นานมากโดยไม่ละไป
เกือบสิบปีแล้ว
นางเข้าวังของท่านอ๋องมาจนถึงตอนนี้ เกือบสิบปีแล้ว เครื่องหอมฮวนอี๋ นางก็ใช้มาเกือบสิบปีแล้ว
นางนึกถึงเสียงที่พูดจาแบบเด็กๆ ที่บอกว่าเครื่องหอมนั้น "เหม็นจะตาย" นึกถึงที่เสินรั่วรั่วพูดว่านาง "รากฐานแย่มาก ดูเหมือนได้รับความเสียหายสะสมมาหลายปี"
ความคิดหนึ่งที่นางไม่กล้าคิดให้ลึกซึ้ง กลายเป็นหนามแหลม ทิ่มแทงเข้าไปในจุดที่อ่อนโยนที่สุดในใจ
แต่นางไม่ปล่อยให้ตัวเองคิดต่อไป
เหนียนซื่อหลานหลับตา สูดหายใจลึกๆ กดความคิดที่วุ่นวายเหล่านั้นลงไปให้หมด
ไม่ว่าจะอย่างไร เด็กในท้องของนางคนนี้ นางต้องรักษาไว้ให้ได้ ส่วนเรื่องอื่นๆ ค่อยว่ากันเมื่อเด็กคลอดปลอดภัยแล้ว
ในขณะนั้นเอง เสียงที่อ่อนโยนแบบเด็กๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[หมอผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะไม่เลว อย่างน้อยก็ดูเหมือนยังไม่ถูกซื้อตัว แต่ไม่รู้ว่าฝีมือแพทย์นางเป็นอย่างไร ยาบำรุงครรภ์ที่สั่งจ่ายให้นั้นจะได้ผลหรือไม่...]
[ถ้าตอนนี้เอาของในมิติของฉันออกมาได้ก็คงดี!]
ขนตาของเหนียนซื่อหลานสั่นไหวเบาๆ
มิติ? ยา?
[ช่างเถอะ คิดไปก็ไม่มีประโยชน์ ฉันว่าฉันกินเยอะๆ นอนเยอะๆ ในท้องแม่ดีกว่า!]
[แต่แม่ฉันฉลาดจริงๆ นะ ยังรู้จักหาคนตระกูลทางฝั่งแม่มาถวายการตรวจชีพจร ฉลาดกว่าที่เห็นในละครโทรทัศน์อีก...]
มุมปากของเหนียนซื่อหลานยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แต่คำว่าละครโทรทัศน์นี้...หมายความว่าอะไร? แต่ที่เด็กชมว่านางฉลาดนั้น นางฟังแล้วรู้สึกปลื้มใจไม่น้อย
[แต่เมื่อกี้แม่ร้องไห้หรือเปล่านะ?]
เสียงนั้นจู่ๆ ก็แสดงความกังวลออกมา นุ่มนวล ราวกับอุ้งเท้าแมวเล็กๆ มาเกาหัวใจเบาๆ
[ร้องไห้เพราะเป็นห่วงฉันหรือเปล่า? อย่าร้องไห้นะแม่ ฉันเชื่อฟัง ฉันจะพยายามโตไวๆ! รอฉันเกิดมา ฉันจะปกป้องแม่ให้ดี ไม่ให้ใครมารังแกแม่ได้!]
ดวงตาของเหนียนซื่อหลานแดงขึ้นในทันใด นางยกมือขึ้นวางเบาๆ บนหน้าท้อง สัมผัสความอุ่นเล็กน้อยตรงนั้น
บนโลกนี้ ในที่สุดก็มีคนคนหนึ่ง ที่อยู่ข้างนางอย่างสิ้นเชิง
ไม่ใช่เพราะอำนาจของตระกูลเหนียน ไม่ใช่เพราะตำแหน่งฮวาเฟยของนาง แต่เพียงเพราะนางเป็นแม่ของมัน
นางเงยหน้าขึ้น พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นกลับเข้าไป
นางร้องไห้ไม่ได้ หมอเสินบอกแล้ว ในระยะนี้นางต้องไม่โกรธ ไม่คิดมาก นางต้องดีๆ ลูกของนางถึงจะดีๆ
❀❀
ในอีกหลายวันต่อมา เหนียนซื่อหลานใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังมากกว่าที่เคยเป็นมา
เสินรั่วรั่วบอกแล้วว่าหากพระครรภ์นี้ทรงไว้ได้ถึงสามเดือน นางก็มั่นใจที่จะให้คลอดอย่างปลอดภัย ดังนั้น ในอีกกว่าหนึ่งเดือนนี้ นางจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด
ยาบำรุงครรภ์ที่เสินรั่วรั่วสั่งจ่าย ให้นางซ่งจือคอยดูแลการต้มเอง ตั้งแต่จ่ายยาไปจนถึงการกิน ไม่ผ่านมือคนที่สอง
ซ่งจือเป็นสาวใช้ติดตัวที่นางพามาจากตระกูลเหนียน รับใช้มาสิบกว่าปีแล้ว เป็นคนเดียวที่นางกล้าไว้ใจอย่างสิ้นเชิง
ในเรื่องอาหารการกินยิ่งจุกจิกถึงขีดสุด แม้จะมีรสชาติที่แปลกไปเล็กน้อย นางก็ยอมไม่กิน
ครัวเล็กของพระตำหนักอี้คุนถูกนางตรวจตราทั้งหมด แล้วแอบแทรกคนที่ตระกูลเหนียนส่งเข้ามาหลายคน รับผิดชอบอาหารการกินของนางโดยเฉพาะ
บรรดาเสน่ห์ในวังหลังที่มาเยี่ยมคำนับ นางปฏิเสธไม่พบทั้งหมดโดยอ้างว่าป่วย แม้แต่ป้ายเขียวก็ให้คนเก็บออก ไปบอกกับฝ่าบาทเพียงว่าจะพักรักษาตัว
ในระหว่างนั้น ฝ่าบาทและฮองเฮาต่างก็ส่งคนมาถามไถ้หลายครั้ง ทั้งยังส่งของบำรุงและสมุนไพรมาให้ไม่น้อย เหนียนซื่อหลานรับไว้อย่างสุภาพ แล้วให้ซ่งจือเก็บเข้าคลังที่ลึกที่สุด ไม่แตะต้องแม้แต่นิด
ตอนนี้ นางไม่เชื่อใครทั้งนั้น
สิ่งเดียวที่นางเชื่อ คือเจ้าตัวเล็กในท้องที่พูดจาเสียงอ่อนโยน ช่างพูดช่างจ้อไม่หยุดทุกวัน
[วันนี้อากาศดีจัง แม่ไม่ได้ออกไปอาบแดดหรือ? คนท้องต้องอาบแดดบ่อยๆ เพื่อเสริมแคลเซียม!]
เหนียนซื่อหลานกำลังดื่มยาบำรุงครรภ์ ได้ยินดังนั้นก็เกือบสำลัก
เสริมอะไรนะ?
นางฟังไม่เข้าใจ แต่คำว่า "อาบแดด" เข้าใจ และหลังจากดื่มยาเสร็จ ก็ให้ซ่งจือยกเตียงนอนยาวออกไปที่นอกชาน อาบแดดอยู่ครึ่งชั่วยาม
[ว้าว แม่ไปอาบแดดจริงๆ ด้วย! แม่เก่งที่สุด!]
เหนียนซื่อหลานมีรอยยิ้มอยู่ในดวงตา
"พระนาง" โจวหนิงไห่เดินเข้ามาจากด้านนอก คำนับอย่างนอบน้อม "ช่วงนี้พระนางทรงพระประชวร เรื่องคัดเลือกสาวเข้าวังทั้งหมดเป็นฮองเฮาทรงจัดการ แต่วันพรุ่งนี้สาวๆ ที่ผ่านการคัดเลือกจะเข้าวังเพื่อเข้ารับการคัดเลือกแล้ว ฮองเฮาให้คนมาถามว่าพระนางมีพระดำรัสอะไรจะสั่งการหรือไม่"
รอยยิ้มในดวงตาของเหนียนซื่อหลานหายไป
การคัดเลือกสาวเข้าวัง...วังนี้ กำลังจะครึกครื้นขึ้นอีกครั้ง