“หยางซิ่น บาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้ ไยไม่พักอยู่บนเตียง?”
หยางชวงรับผ้าขนหนูจากบ่าวมาเช็ดมือ พลางหันมามอง
“แค่บาดแผลภายนอกเล็กน้อย ไม่เป็นไร”
หยางซิ่นเผยรอยยิ้มไร้เดียงสา แน่นอนว่าเขาย่อมไม่เปิดเผยความลับของหอคอยหงเหมิง
“พวกเราเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด ไม่ต้องเกรงใจกัน หากมิใช่เจ้าออกเงินให้ เรือนหลายหลังของสำนักคุ้มภัยเทียนอู่คงสร้างเสร็จเร็วเช่นนี้ไม่ได้”
“หลายปีมานี้เจ้าทุ่มเทเพื่อสกุลหยางอย่างสุดกำลัง ข้ารู้สึกมาโดยตลอดว่าสกุลหยางติดค้างเจ้าอยู่มาก ท่านพ่อก็ลงโทษเจ้ารุนแรงเกินไป”
หยางชวงเป็นหัวหน้าสำนักคุ้มภัยเทียนอู่ แม้ภายนอกดูน่าเกรงขาม ทว่ากิจการของสำนักคุ้มภัยกลับขาดทุนอยู่เสมอ หากไม่ได้หยางซิ่นคอยสนับสนุนด้วยทรัพย์สินก็คงประคองกิจการต่อไปไม่ได้ กล่าวได้ว่ากิจการทำเงินแทบทั้งหมดของสกุลหยางล้วนสร้างขึ้นด้วยมือหยางซิ่น
“ไม่ว่าอย่างไร ท่านพ่อก็เป็นลมหมดสติเพราะข้า ข้าได้ยินมาว่าในเทือกเขาหลงจีมีหญ้าคืนวิญญาณที่ช่วยให้คนตายฟื้นได้ จึงคิดจะไปเสี่ยงโชคดู”
เดิมทีหยางซิ่นตั้งใจจะใช้ของเหลวทองคำเปลี่ยนสภาพร่างกายให้เหล่าลูกหลานสกุลหยางเสียตั้งแต่ตอนนี้ แต่พอคิดดูแล้วก็ดูฉุกละหุกเกินไป ควรเข้าป่าสักเที่ยวเพื่อปูทางไว้ก่อน ถึงตอนนั้นจะอ้างว่าของเหลวทองคำได้มาจากเทือกเขาหลงจี ทุกอย่างก็จะดูสมเหตุสมผล
“เทือกเขาหลงจีอันตรายยิ่งนัก ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเซียนก็ยังไม่กล้าเข้าไปลึก เจ้าไปที่นั่นนับว่าเสี่ยงเกินไป!”
หยางชวงตกตะลึง ก่อนจะซาบซึ้งขึ้นมา เขาไม่คิดเลยว่าน้องชายจะกตัญญูถึงเพียงนี้ ถึงกับยอมบุกเข้าไปในเทือกเขาหลงจีเพื่อตามหาหญ้าคืนวิญญาณ ที่นั่นมีสัตว์ดุร้ายอยู่ทุกหนแห่ง แม้แต่ตระกูลผู้ล่าสัตว์ก็ยังกล้าเคลื่อนไหวเพียงบริเวณรอบนอกเท่านั้น
“ข้าจะไปกับเจ้า”
“ไม่ต้องหรอก พี่ใหญ่ก็รู้ว่าวิชาตัวเบาของข้าเหนือกว่าท่าน หากเจออันตรายข้าจะหนีเอง รับรองว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัย”
หยางซิ่นมีหอคอยหงเหมิงคอยชี้แนะ จึงหลบเลี่ยงอันตรายได้ หากพาหยางชวงไปด้วยกลับจะทำอะไรไม่สะดวก
“เอาเถิด ระวังตัวให้ดี มีดสั้นเหล็กอุกกาบาตเล่มนี้เอาไปป้องกันตัว”
หยางชวงหยิบมีดสั้นเหล็กอุกกาบาตออกมา ด้ามประดับอัญมณีล้ำค่า ราคาแพงไม่น้อย ที่สำคัญคือมันแทงทะลุหนังของสัตว์ดุร้ายได้
“ขอบคุณพี่ใหญ่”
หยางซิ่นไม่ได้ปฏิเสธ แม้กระบี่ยาวในมือเขาจะคมกริบ แต่ก็ยังเทียบมีดสั้นเหล็กอุกกาบาตเล่มนี้ไม่ได้ นี่เป็นของรักของพี่ใหญ่
เพิ่งก้าวออกจากสกุลหยาง ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินสวนมา สีหน้าของหยางซิ่นพลันหม่นคล้ำ
ผู้มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเสิ่นม่านชุน พี่ชายของเสิ่นม่านเสวี่ย เขารูปร่างอ้วนท้วน ใบหน้าเจ้าเล่ห์ ทั้งที่มีภรรยาอยู่แล้วก็ยังคอยหมายปองหยางหมิ่น น้องสาวของหยางซิ่น
น่าเสียดายที่ก่อนหน้านี้อำนาจของสกุลเสิ่นด้อยกว่าสกุลหยาง อีกทั้งน้องสาวยังต้องพึ่งพาหยางซิ่น จึงไม่กล้าพูดเรื่องนี้ออกมาตรง ๆ
แต่วันนี้ไม่เหมือนวันวาน เสิ่นม่านเสวี่ยเข้าสำนักกระบี่วิญญาณและกลายเป็นศิษย์สำนักเซียน สกุลเสิ่นเลื่อนขั้นเป็นตระกูลผู้บำเพ็ญเซียน เขาจึงคิดว่าตนมีอำนาจพอแล้ว
“พี่เขยรอง บังเอิญจริง ข้ามาหาหยางหมิ่นเล่น นางอยู่หรือไม่?”
เสิ่นม่านชุนทำท่าหน้าด้านไม่รู้ร้อนรู้หนาว ถึงกับเข้ามาทักทายอย่างไม่ละอาย
“ใครเป็นพี่เขยรองของเจ้า? ระวังข้าจะฉีกปากเจ้า!”
หยางซิ่นข่มโทสะไว้ เขามีน้องสาวเพียงคนเดียว จะยอมยกให้อันธพาลอย่างเสิ่นม่านชุนได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีความแค้นที่มิอาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันกับเสิ่นม่านเสวี่ย
“หึ! ยังทำเป็นวางท่าอีก! ข้าจะบอกให้รู้ไว้นะหยางซิ่น เดี๋ยวนี้แม้แต่จวนเจ้าเมืองยังต้องเอาใจสกุลเสิ่น เจ้ามันเป็นตัวอะไร?”
“รีบส่งน้องสาวเจ้ามาแต่โดยดี ข้าจะยอมเรียกเจ้าว่าพี่เขยรอง หากยังดื้อดึงไม่รู้จักกาลเทศะ ก็อย่าหาว่าข้าพาคนเข้าไปแย่งนางด้วยตัวเอง!”
เสิ่นม่านชุนแค่นยิ้มเย็นชา แสดงท่าทีดูแคลนอย่างยิ่ง ทุกวันนี้คนทั้งเมืองรกร้างต่างรู้ว่าสกุลเสิ่นเลื่อนขั้นเป็นตระกูลผู้บำเพ็ญเซียน ส่วนสกุลหยางตัดขาดหนทางบำเพ็ญเซียน ย่อมมีแต่จะตกต่ำลง ต่อให้เรื่องบานปลายก็ไม่มีใครช่วยพูดแทนสกุลหยาง นี่แหละคือความจริง
“คุณชายเสิ่น ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้ ที่นี่คือสกุลหยาง มิใช่จวนสกุลเสิ่นของท่าน”
ซูหรง สาวใช้คนสนิทของหยางซิ่น ก้าวออกมาขวางหน้า แต่กลับถูกเขาผลักล้มลงกับพื้น
“หลีกไป! สาวใช้คนหนึ่งยังกล้ายุ่งเรื่องชาวบ้าน รีบไปเรียกคุณหนูหยางหมิ่นออกมา ไม่เช่นนั้นข้าจะลงมือแย่งเอง!”
เสิ่นม่านชุนถกแขนเสื้อขึ้น ตะโกนใส่เข้าไปในประตูใหญ่
“บังอาจนัก!”
บ่าวชายของสกุลหยางหลายคนถือทวนยาวด้วยโทสะ แต่เมื่อไม่มีคำสั่งจากหยางซิ่น ก็ไม่มีใครกล้าลงมือก่อน พวกเขาเพียงช่วยพยุงซูหรงขึ้นมา ทุกคนต่างรอดูปฏิกิริยาของหยางซิ่น
เมื่อเห็นหยางซิ่นไม่ขยับ เสิ่นม่านชุนก็ยิ่งได้ใจ ปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าตรงหน้าเขา
“หยางซิ่น เมื่อก่อนเจ้าเป็นคุณชายหยางซิ่น เรื่องนั้นข้าไม่เถียง แต่น้องสาวข้าเข้าสำนักเซียนแล้ว ส่วนเจ้าเป็นร่างไร้ค่าที่บำเพ็ญไม่ได้ บัดนี้เจ้ายังมีคุณสมบัติอะไรมาแข่งกับข้า?”
“รู้จักที่ต่ำที่สูงก็เข้าไปเรียกน้องสาวเจ้าออกมา อย่าบังคับให้ข้าลงมือแย่งคนจริง ๆ จนทุกฝ่ายเสียหน้า”
เสิ่นม่านชุนเหลือบมองเข้าไปลึกในประตู แม้ตอนนี้สกุลเสิ่นจะมีอิทธิพลเหนือกว่าสกุลหยางแล้ว แต่สกุลหยางก็หยั่งรากลึก หากพาหยางหมิ่นไปได้โดยไม่ต้องลงมือย่อมดีกว่า หากไม่ได้จริง ๆ ค่อยใช้กำลัง
ยิ่งไปกว่านั้น จุดประสงค์ที่แท้จริงของการมาครั้งนี้ไม่ได้มีเพียงหยางหมิ่น แต่ยังมีแผนการที่ลึกซึ้งกว่านั้น
“หากเจ้าไม่อยากส่งคนให้ ข้าก็มีวิธีอยู่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเจ้าจะยอมหรือไม่”
“เจ้าต้องการอะไร?”
หยางซิ่นกำหมัดแน่น เขาตระหนักว่าเสิ่นม่านชุนมาในคราวนี้ย่อมมีจุดประสงค์ไม่ธรรมดา นอกจากใช้ข้ออ้างเรื่องแย่งคนเพื่อกดข่มสกุลหยางแล้ว ดูเหมือนยังต้องการช่วงชิงสิ่งอื่นด้วย
“ฮ่า ๆ! เจ้าเป็นคนฉลาด เช่นนั้นข้าจะพูดตรง ๆ ขอเพียงเจ้ามอบเหมืองทางตะวันออกของเมืองให้พวกเรา แล้วร่วมกันทำกิจการ ข้าก็จะไม่บีบบังคับให้เจ้าส่งตัวนาง อีกทั้งเรื่องงานประลองใหญ่แห่งเมืองรกร้างอาจยังพอมีทางแก้ ข้าช่วยพูดกับเจ้าเมืองให้เจ้าได้”
“อะไรนะ! เจ้าต้องการเหมืองทางตะวันออกของเมืองของข้า ช่างฝันเฟื่อง!”
สีหน้าหยางซิ่นเปลี่ยนไปทันที เหมืองทางตะวันออกของเมืองทำเงินได้เดือนละกว่าล้านตำลึง เสิ่นม่านชุนผู้นี้ช่างโลภไม่รู้จักพอ
“หึ ๆ! ฝันเฟื่องหรือไม่ เดี๋ยวเจ้าก็รู้”
“เจ้าไม่คิดจริง ๆ หรอกกระมังว่าข้ากล้าฮุบเหมืองทางตะวันออกของเมืองไว้คนเดียว หากเบื้องหลังไม่มีตระกูลใหญ่แห่งอื่นหนุนหลัง หากไม่มีคำสั่งจากเจ้าเมือง เจ้าคิดว่าข้ากล้าหรือ?”
“หากเจ้าปฏิเสธ ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับคนทั้งเมืองรกร้าง ผลจะเป็นเช่นไร เจ้าก็คิดเอาเอง!”
เสิ่นม่านชุนยืนเท้าสะเอวอย่างเดือดดาล แววตาพลันเหี้ยมเกรียม ทั้งสองฝ่ายแทบเปิดไพ่กันหมดแล้ว วันนี้เขามาเพื่อแบ่งชิงกิจการของสกุลหยาง ส่วนการพาหยางหมิ่นไปเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น
“คนที่ควรคิดให้ดีคือพวกเจ้า! สกุลหยางของข้าไม่ใช่ที่ที่พวกเศษสวะอย่างพวกเจ้าจะบุกรุกตามใจชอบ”
เสียงขุ่นแค้นดังขึ้น
ทุกคนหันไปมองลึกเข้าไปในประตูใหญ่ เห็นหยางชวงนำทหารประจำตระกูลหลายร้อยนายเดินมาอย่างเอิกเกริก
หยางชวงสวมเกราะเกล็ด ทว่ามือเปล่า เพราะสองฝ่ามือของเขาคืออาวุธที่ดีที่สุด
ขอบเขตมนุษย์มีสี่ขั้น ได้แก่ ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลังฟ้า ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นก่อนฟ้า ยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ และเซียนเหินฟ้า
เขาเป็นยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ เป็นกำลังรบสูงสุดของสกุลหยาง ยามนี้ย่อมต้องก้าวออกมายืนหยัด
“หยางชวง!”
เสิ่นม่านชุนตกใจจนลนลาน หันหลังคิดจะหนีทันที
แต่เมื่อนึกถึงคำกำชับของทุกคนก่อนออกเดินทาง เขาก็รู้ว่าพวกนั้นคาดการณ์ไว้นานแล้วว่าหยางชวงจะลงมือ และเตรียมการไว้พร้อม จึงฝืนสงบใจลง
“วันนี้ข้าจะทำลายยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ของสกุลหยางเสีย ดูสิว่าต่อไปพวกเจ้าจะยืนหยัดในเมืองรกร้างได้อย่างไร! บุก!”
เสิ่นม่านชุนโบกมือ คนหลายร้อยที่อยู่เบื้องหลังพลันกรูกันเข้ามา