ต้าจิ้น แดนรกร้าง!
หยางซิ่นนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น เสียงหัวเราะเยาะรอบข้างดังสนั่น แทบกลบเสียงในใจของเขาเสียมิด
เมื่อครู่นี้เอง หญิงงามสองนางร่วมมือกันทุบตีเขากลางถนนอย่างไม่เกรงใจผู้ใด
ต้องรู้ก่อนว่า ตระกูลหยางเป็นตระกูลใหญ่ที่มีหน้ามีตาอันดับหนึ่งแห่งเมืองรกร้าง คราวนี้นับว่าทำให้ตระกูลหยางขายหน้าจนหมดสิ้น กลับไปคงหนีไม่พ้นถูกลงโทษยกใหญ่
“เสิ่นม่านเสวี่ย ซุนอวี่เฟย ข้าจะให้พวกเจ้าชดใช้คืนเป็นร้อยเท่า!!!”
เมื่อเห็นใบหน้าเยาะเย้ยของผู้คนรอบข้าง เขาก็แทบอยากขุดหลุมมุดหนีไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด
เดิมทีเสิ่นม่านเสวี่ยเป็นหญิงจากตระกูลชั้นรอง เพียงเพราะมีสัญญาหมั้นหมายกับหยางซิ่น จึงได้รับโอกาสไปสอบเข้าสำนักกระบี่วิญญาณ
ใครจะคิดว่านางสอบผ่านจนได้เป็นศิษย์สำนักกระบี่วิญญาณ พอกลับมา สิ่งแรกที่ทำกลับเป็นการตัดขาดกับเขา
“มิใช่ว่าข้าดูแคลนตระกูลหยางของพวกเจ้า แต่เป็นเพียงตระกูลปุถุชน จะคู่ควรแต่งงานกับเซียนได้อย่างไร?”
“เรื่องสัญญาหมั้นหมาย ต่อไปห้ามเจ้าเอ่ยถึงอีก มิฉะนั้นข้าจะล้างตระกูลหยางให้สิ้นซาก!”
เสิ่นม่านเสวี่ยทิ้งคำขู่ไว้แล้วจากไปอย่างไม่ไยดี บัดนี้นางได้เข้าสำนักเซียน ฐานะย่อมแตกต่างจากเดิมราวฟ้ากับดิน
“ข้าจะบอกความลับให้ ม่านเสวี่ยตั้งฉายาให้เจ้าว่าคางคกทอง หมายถึงคางคกขี้เหร่ที่มีเงิน”
ซุนอวี่เฟยกระซิบข้างหูเขาจบก็ยิ้มเยาะ ก่อนจากไป
“ฮึ ๆ! คางคกทอง ข้าจะอัดเจ้าให้จมดิน!!!”
หยางซิ่นหัวเราะด้วยความโมโห ที่แท้เขาต่างหากเป็นฝ่ายหมายปองคนสูงศักดิ์เกินตัว
เขากับเสิ่นม่านเสวี่ยเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก ตระกูลเสิ่นเสื่อมถอย จึงอ้อนวอนตระกูลหยางให้กำหนดสัญญาหมั้นหมายเพื่อรักษาตำแหน่งหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองรกร้างเอาไว้ บัดนี้กลับไร้เยื่อใยเสียแล้ว
เมื่อนึกถึงชื่อเสียงอันเลื่องลือของตน ชีวิตยี่สิบเอ็ดปีนับแต่ข้ามภพมาเกิดใหม่ในโลกนี้ เขาใช้ชีวิตรุ่งโรจน์ถึงเพียงใด เปิดโรงรับแลกเงิน ขุดเหมือง ตั้งสนามประลองยุทธ์ สร้างเงินให้ตระกูลหยางนับร้อยล้านตำลึงทอง ใครเห็นต่างก็ต้องเรียกเขาว่าท่านซิ่น แต่วันนี้กลับกลายเป็นตัวตลก
“ข้าจะบำเพ็ญเซียน ข้าจะเป็นผู้บำเพ็ญเซียนที่แข็งแกร่งที่สุด!”
ในที่สุดเขาก็เข้าใจเหตุผลข้อหนึ่ง ต่อให้โลกนี้มีเงินมากเพียงใด เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้บำเพ็ญเซียนก็ไม่ต่างจากมดปลวก
……
เขากลับถึงบ้านอย่างเลื่อนลอย บิดาสั่งให้คุกเข่าสำนึกผิดต่อหน้าป้ายบรรพชน ก่อนใช้แส้มีหนามเฆี่ยนตี ด่าทอว่าเขาตาถั่ว ทำให้ตระกูลหยางขายหน้า โอกาสสอบเข้าสำนักกระบี่วิญญาณนี้ บรรพชนต้องแลกมาด้วยชีวิต
ยังดีที่พี่ใหญ่หยางชวงกับน้องสาวหยางหมิ่นกลับมาขอร้องได้ทัน หยางหมิ่นกอดเขาไว้แน่น ใช้ร่างกายช่วยรับแส้แทนหลายครั้ง จนแผ่นหลังเลือดเนื้อเละ เสื้อผ้าขาดวิ่น
บิดาทนเห็นต่อไปไม่ไหว จึงยอมเลิกรา โยนขวดยาทาแผลให้ ก่อนเดินจากไปด้วยความขุ่นเคือง
หลังจากหยางชวงรู้ต้นสายปลายเหตุ ก็เดือดดาลยิ่งนัก ระดมคนรับใช้ติดอาวุธหลายร้อยคนไปทวงความเป็นธรรม ทว่าไม่คิดว่าคนจากจวนเจ้าเมืองจะเฝ้าอยู่หน้าตระกูลเสิ่น ไม่ยอมให้เข้าไป
หยางชวงไม่เพียงล้างแค้นไม่สำเร็จ แต่ยังนำข่าวร้ายกลับมาด้วย เจ้าเมืองต้องการปลอบขวัญตระกูลเสิ่น ถึงกับจะยกเลิกสิทธิ์ของตระกูลหยางในการเข้าร่วมงานประลองใหญ่แห่งเมืองรกร้าง
เมื่อบิดาทราบข่าวนี้ ก็โกรธจนกระอักเลือดออกมาทันที ก่อนนอนหมดสติอยู่บนเตียง
งานประลองใหญ่แห่งเมืองรกร้างจัดขึ้นเพื่อคัดเลือกผู้มีพรสวรรค์ให้สำนักเซียน มีเพียงสิบปีครั้ง จึงเป็นโอกาสหาได้ยาก ทุกคนต่างเฝ้ารอด้วยใจจดจ่อ บัดนี้สิทธิ์ถูกยกเลิก เท่ากับเส้นทางที่ตระกูลหยางจะก้าวขึ้นเป็นตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนถูกปิดตาย กลายเป็นตระกูลไร้ความหวัง ต่อไปอิทธิพลใหญ่ทั้งหลายย่อมไม่ไว้หน้าตระกูลหยางอีก
เมื่อหยางซิ่นรู้เรื่องนี้ เขาจ้องเพดานเขม็ง จนแทบอยากตาย ผู้ที่ไม่ให้เกียรติเจ้า ล้วนเดิมพันว่าอนาคตของเจ้าไร้หนทาง
“ตะวันจันทรามิได้สูญสิ้นสภาพเดิม จึงแม้ถูกบดบังก็กลับส่องสว่างได้อีก สายน้ำใหญ่ไม่สูญสิ้นต้นกำเนิด จึงแม้เหือดแห้งก็กลับไหลเวียนได้อีก ปราชญ์มิได้สูญสิ้นคุณธรรม จึงแม้ตกต่ำก็กลับรุ่งเรืองได้อีก……”
“ซิ่นเอ๋อร์ เจ้าต้องรีบตั้งสติ อุปสรรคทั้งปวงล้วนเป็นเพียงชั่วคราว ตะวันจันทราส่องสว่างนับพันกาล สายน้ำใหญ่ไหลหลั่งชั่วนิรันดร์!”
มารดาไม่หลั่งน้ำตาแม้แต่หยดเดียว ก่อนให้สาวใช้ประคองออกจากห้องไป
“คนตระกูลหยางสิบคนมีถึงเก้าคนไร้ประโยชน์ ตันเถียนของข้าเก็บพลังวิญญาณไว้ไม่ได้ แล้วจะฟื้นคืนจากความตกต่ำได้อย่างไร?”
หยางซิ่นถอนหายใจเงียบ ๆ เขาเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ร่างกายของคนตระกูลหยางจึงผิดปกติ ฝึกยุทธ์ได้แต่บำเพ็ญเซียนไม่ได้ หาไม่แล้ว ด้วยทรัพย์สินของตระกูลหยาง คงฝึกผู้บำเพ็ญเซียนได้ไม่น้อย
ในเวลานั้นเอง หอคอยสีทององค์หนึ่งปรากฏขึ้นในทะเลสำนึก แผ่แสงสีทองสายหนึ่งปกคลุมทั่วร่าง ให้ความรู้สึกอบอุ่นสบาย บาดแผลสมานตัวด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า
“หอคอยหงเหมิง!”
เมื่อเห็นอักษรสีทองสามตัวสลักอยู่บนตัวหอคอย ความทรงจำมากมายก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขา
เมื่อความโกลาหลแรกเริ่มกำเนิดขึ้น ได้ถือกำเนิดจิตวิญญาณปฐมกำเนิดผู้สร้างโลกสองตน ได้แก่ เทพมังกรและจอมมาร ทั้งคู่ต่างต้องการกลืนกินอีกฝ่าย
มหาศึกดำเนินต่อเนื่องหลายยุคสมัย แผ่ลามไปถึงดาราสมุทรแสนแห่งและสรรพชีวิตนับไม่ถ้วน สำนักนับพันในแดนรกร้างบูรพาถูกทำลายสิ้นในชั่วข้ามคืน
ในช่วงคับขัน จักรพรรดิเทพแห่งมนุษย์ยืนหยัดขึ้นมา เผาผลาญโลหิตจักรพรรดิ ต่อสู้สุดกำลัง ใช้หอคอยหงเหมิงสังหารจิตวิญญาณปฐมกำเนิดผู้สร้างโลกทั้งสอง
สำนักกระบี่จิงหงซึ่งอยู่ใต้บัญชาของจักรพรรดิเทพสูญเสียพลังต้นกำเนิดอย่างหนัก ฝ่ายเซียนและฝ่ายมารเพื่อแย่งชิงหอคอยหงเหมิง ถึงกับร่วมมือกันบุกโจมตี
ผู้บำเพ็ญเซียนนับล้านของสำนักกระบี่จิงหงล้มตาย นับแต่นั้นมาก็ไม่อาจฟื้นตัวได้อีก
หอคอยหงเหมิงได้รับความเสียหายอย่างหนักในมหาศึก จึงซ่อนตัวอยู่ในตระกูลหยางและดูดซับพลังวิญญาณ
“ที่แท้ก็เป็นฝีมือเจ้า ถึงได้ทำให้คนตระกูลหยางบำเพ็ญเซียนไม่ได้!”
เมื่อเข้าใจเรื่องราว เขาก็แทบอยากทุบหอคอยองค์นี้ให้แหลก
แต่พอคิดอีกที ในเมื่อหอคอยหงเหมิงฟื้นคืนแล้ว นั่นหมายความว่าต่อจากนี้เขาจะบำเพ็ญเซียนได้หรือไม่?
“น่าเสียดายที่ตันเถียนของข้าถูกปล่อยทิ้งร้างมานานถึงเพียงนี้”
หยางซิ่นก้มมองตันเถียนของตน ลมหายใจภายในพลันแปรเปลี่ยน ตันเถียนที่แตกสลายค่อย ๆ ฟื้นตัวอย่างรวดเร็วราวกับภาพต่อชิ้นส่วน ประกายทองนับหมื่นสายพุ่งทะยานออกมา
【ขอแสดงความยินดี ท่านจักรพรรดิเทพได้เวียนว่ายตายเกิดนับร้อยชาติ หวนคืนสู่แดนรกร้างบูรพาอีกครั้ง แบกรับภารกิจฟื้นฟูสำนักกระบี่จิงหง บัดนี้ได้ซ่อมแซมตันเถียนไร้เทียมทานให้ท่านแล้ว】
เมื่อเห็นข้อความที่ปรากฏบนจอภาพเบื้องหน้า เขาก็ยินดีอย่างยิ่ง ตันเถียนแบ่งเป็นสี่ระดับ ได้แก่ ฟ้า ปฐพี วิญญาณ และปุถุชน ส่วนตันเถียนไร้เทียมทานนั้นอยู่เหนือทั้งสี่ระดับนี้
“ข้าคือจักรพรรดิเทพกลับชาติมาเกิดหรือ? มิน่าเล่าถึงฝันเห็นมหาศึกครั้งนั้นอยู่เสมอ”
เขาข่มกลั้นความตื่นเต้นในใจ สัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณอันพลุ่งพล่านในตันเถียน เพียงยกมือดูดเบา ๆ กระบี่ยาวที่แขวนอยู่บนผนังก็ลอยมาอยู่ในมือ เขาร่ายกระบี่ตามเพลงกระบี่ตระกูลหยางชุดหนึ่ง
แรงสั่นสะเทือนทำให้หน้าต่างและบานประตูโยกคลอน พายุหมุนพลังวิญญาณสายแล้วสายเล่าก่อตัวขึ้นรอบด้าน พลังวิญญาณอันแข็งแกร่งเช่นนี้ หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่กล้าคิดฝัน
“ในที่สุดก็ลุกขึ้นยืนได้เสียที!”
มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย หากไม่แก้แค้น แล้วจะแข็งแกร่งไปเพื่ออะไร
“เสิ่นม่านเสวี่ย ซุนอวี่เฟย ตอนนี้ใครกันแน่ที่เป็นคางคกขี้เหร่?”
ขณะที่เขากำลังจะมุ่งหน้าไปตระกูลเสิ่นเพื่อล้างแค้น ตัวหอคอยก็ปรากฏข้อความสีทองบรรทัดหนึ่ง
【ในเทือกเขาหลงจีมีหญ้าคืนวิญญาณ สามารถชุบชีวิตบิดาของท่าน】
“ไม่คิดเลยว่าหอคอยหงเหมิงจะมีความสามารถชี้แนะวาสนาเช่นนี้ ช่างดีจริง ๆ”
“อาการบาดเจ็บของบิดาสำคัญกว่า หัวของพวกเจ้าสองคนฝากไว้ที่ตระกูลเสิ่นก่อนก็แล้วกัน”
หยางซิ่นแค่นเสียงเย็นชา ก่อนถือกระบี่ออกจากประตูไป
เมื่อเดินผ่านสำนักศึกษาตระกูลหยาง เขาเห็นหยางหมิ่นกับเหล่าศิษย์ตระกูลหยางนั่งตั้งใจฟังบทเรียนอยู่ด้านใน
เมื่อนึกถึงหยางหมิ่นที่ช่วยรับแส้แทนเขา หัวใจก็อบอุ่นขึ้นทันที เขาตัดสินใจว่าจะซื้อของขวัญให้น้องสาวสักชิ้นตอนกลับมา
ในลานบ้าน หยางชวงกำลังฝึกวิชา ฝ่ามือทะลวงนภาชุดหนึ่งของเขากวัดแกว่งอย่างดุดัน เพียงซัดออกไปกลางอากาศ ก้อนหินใหญ่ก็แตกกระจาย
ตูม!……
หยางชวงเป็นยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์แล้ว น่าเสียดายที่ไม่อาจก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมปราณเพื่อบำเพ็ญเซียนได้ นับเป็นเรื่องน่าเสียดายอย่างยิ่ง
【สามารถนำของเหลวทองคำหนึ่งหยดจากภายในหอคอยไปใช้ ช่วยให้ศิษย์ตระกูลผลัดเปลี่ยนกระดูกล้างไขกระดูก ก้าวข้ามธรณีประตูแห่งการบำเพ็ญเซียน】
หอคอยหงเหมิงส่งข้อความชี้แนะขึ้นมาอีกครั้ง