หยางซิ่นมองเสิ่นม่านชุนด้วยสายตาเย็นชา คิดจะใช้คนเพียงไม่กี่ร้อยยึดจวนตระกูลหยาง ช่างเป็นเรื่องเหลวไหลเกินไปแล้ว อย่าว่าแต่ตอนนี้เขาฟื้นฟูกระแสลมปราณในตันเถียนได้ พลังต่อสู้เพิ่มพูนขึ้นมาก ต่อให้ยังไม่ฟื้นฟูก็ใช่ว่าเจ้าพวกเด็กเหลือขอจะมาก่อเรื่องได้ตามใจ
“ต้องมีแผนสำรองแน่”
เขามองไปทางด้านหลังเสิ่นม่านชุน ที่นั่นมีเกี้ยวหลังหนึ่งจอดนิ่งไม่ไหวติง เห็นได้ชัดว่ากำลังรอให้ทั้งสองฝ่ายสู้กันจนบอบช้ำ แล้วค่อยฉวยผลประโยชน์
“หยุดมือ!”
หยางซิ่นตะโกนลั่น เหล่าคนของทั้งสองฝ่ายที่กำลังจะเข้าปะทะพลันชะงัก ต่างจ้องอีกฝ่ายเขม็งด้วยความตึงเครียด
“อะไร กลัวแล้วหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็ส่งน้องสาวของเจ้าและสัญญาสิทธิ์เหมืองแร่มาเสีย ไม่เช่นนั้นวันนี้ข้าจะทำให้ตระกูลหยางนองเลือด!”
“ฮ่า ๆ ๆ!”
เสิ่นม่านชุนหัวเราะอย่างกำเริบเสิบสาน ความสะใจที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนพุ่งขึ้นสู่สมอง เขาคิดว่าตนยืนอยู่บนจุดสูงสุดของชีวิต โดยไม่รู้ว่าหายนะกำลังจะมาเยือน
“คนที่ควรกลัวคือพวกเจ้า คิดจะซ้ำเติมตระกูลหยางของข้า เจ้ายังไม่มีคุณสมบัติ!”
จิตสังหารในใจหยางซิ่นพลุ่งพล่าน คิดใช้วิธีข่มขู่ล่อหลอกเพื่อชิงเหมืองแร่ นั่นก็เท่ากับรนหาที่ตาย
“ไอ้หนู เจ้าเบื่อชีวิตแล้วหรือ!”
เสิ่นม่านชุนกลับชิงลงมือก่อน ชกหมัดเข้าใส่ใบหน้าของเขา
ใครจะคิดว่าหยางซิ่นกลับคว้าหมัดนั้นไว้ได้อย่างง่ายดาย บิดข้อมือพลิกกลับในทันที
“อ๊าก! ไอ้สวะ แรงเยอะขนาดนี้ได้อย่างไร?”
เสิ่นม่านชุนทั้งอับอายทั้งเดือดดาล รีบส่งสายตาให้ลูกน้องซ้ำ ๆ
ชั่วพริบตา คนกลุ่มใหญ่ก็กรูกันเข้ามา ถือดาบฟันใส่หยางซิ่น
“ไสหัวไป!”
หยางซิ่นถีบก้นเขาเต็มแรง จากนั้นก็เข้าปะทะกับคนทั้งหลาย แม้จะมือเปล่า แต่ด้วยพลังจากตันเถียนสีทอง หมัดหนึ่งก็ล้มคนหนึ่ง เพียงไม่กี่หมัดไม่กี่เท้าก็ซัดคนกว่าสิบคนลงไปกองกับพื้น
“ไอ้หนูนี่จู่ ๆ ก็เก่งขึ้นได้อย่างไร?”
เสิ่นม่านชุนนอนแผ่อยู่บนพื้น ตัวสั่นเทิ้ม ลูกน้องที่อยู่ข้างกายล้มกระเด็นมาทับอยู่เป็นระยะ คนกลุ่มใหญ่ล้วนลงไปนอนร้องโอดโอยบนพื้น
“พลังฝีมือของเสี่ยวซิ่นกลับไม่ด้อยไปกว่าข้าเลย”
หยางชวงเองก็มีแววตาตื่นตะลึงเต็มเปี่ยม เขานึกว่าหยางซิ่นมีดีแค่หาเงิน ไม่คิดว่าฝีมือการต่อสู้จะเก่งกาจถึงเพียงนี้
“ท่านอาจารย์เฟิง ยังรออะไรอยู่?”
เสิ่นม่านชุนเห็นท่าไม่ดี จึงตะโกนใส่เกี้ยวสุดเสียง
ตูม!…
คนผู้หนึ่งทะยานขึ้นจากเกี้ยว มือถือดาบใหญ่ร่อนลงสู่สนาม
เมื่อเห็นหยางซิ่นยิ่งสู้ยิ่งห้าวหาญ เขาก็ถือดาบพุ่งเข้าสู่กลางวงต่อสู้ ปะทะกับหยางซิ่นทันที
“ผ่าหัวซาน!”
ท่านอาจารย์เฟิงฟันดาบลงมา แสงคมดาบอันทรงพลังยาวหลายเมตรปรากฏให้เห็นด้วยตาเปล่า
ตูม ๆ ๆ!…
พื้นดินถูกฟันแยกเป็นร่องลึก คนรับใช้หลายคนที่อยู่ใกล้ ๆ หลบไม่ทัน จึงสิ้นชีพคาที่
“แข็งแกร่งยิ่งนัก!”
หยางซิ่นใช้วิชาก้าวมังกรว่าย หลบพ้นแสงคมดาบอย่างเฉียดฉิว
สมแล้วที่เป็นยอดฝีมือซึ่งเจ้าเมืองกับตระกูลใหญ่หลายตระกูลร่วมกันเชิญมา พลังฝีมือยังเหนือกว่าหยางชวงเสียอีก ดูท่าจะเตรียมตัวมาอย่างดีจริง ๆ
“สมแล้วที่ตระกูลหยางล้วนเป็นพวกไร้ประโยชน์”
เมื่อโจมตีได้สำเร็จ มุมปากของท่านอาจารย์เฟิงก็เผยรอยยิ้มลำพองออกมาอย่างอดไม่ได้
“สมกับเป็นท่านอาจารย์เฟิง ลงมือได้ดี! ฮ่า ๆ”
เสิ่นม่านชุนปรบมือเดินเข้ามา วนเวียนอยู่รอบตัวเขาพลางมองอย่างชื่นชมไม่หยุด
“เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
หยางชวงมาถึงข้างกายหยางซิ่นเพื่อตรวจดูบาดแผล ดาบเมื่อครู่มีอานุภาพร้ายแรง แม้แต่เขายังต้องบาดเจ็บสาหัส ไม่คิดว่าหยางซิ่นจะดูไร้บาดแผล
“ข้าไม่เป็นไร พวกเราสองพี่น้องร่วมมือกัน ฟันเจ้าหมอนี่ให้ตาย!”
หยางซิ่นเข้าใจแล้วว่าคนผู้นี้มีพลังฝีมือลึกล้ำ มีเพียงร่วมมือกับพี่ใหญ่เท่านั้น
“ดี! พี่น้องร่วมใจ พลังแกร่งยิ่งกว่าทองคำ!”
หยางชวงพยักหน้าอย่างหนักแน่น ทั้งสองพลันร่วมมือกันเปิดฉากจู่โจมท่านอาจารย์เฟิงอย่างดุดัน
“กระบี่มังกรว่าย!”
“ฝ่ามือทะลวงอากาศ!”
การโจมตีของทั้งสองรวดเร็วรุนแรง บีบให้ท่านอาจารย์เฟิงถอยร่นไม่หยุด ตกอยู่ในอันตรายทุกขณะ
เพียะ!
เสียงตบดังสนั่น ท่านอาจารย์เฟิงถูกหยางซิ่นตบเข้าที่ใบหน้า ทิ้งรอยฝ่ามือไว้ให้เห็น
“ช่างกำเริบเสิบสานนัก! แค่ตระกูลหยางเล็ก ๆ ยังกล้าเอาไข่ไปกระทบหิน!”
ท่านอาจารย์เฟิงเดือดดาลถึงขีดสุด ถือดาบหมุนตัวอย่างรวดเร็วอยู่กับที่ ภายใต้การเสริมพลังปราณแท้และแสงคมดาบอันทรงพลัง ทั้งสองจึงถูกบีบให้ถอยกรูดอย่างรวดเร็ว
“ท่านอาจารย์เฟิง ลงมือได้ดี! ฆ่าพวกมันสองคนเสีย เงิน 100,000 ตำลึงจะเป็นของท่าน!”
เสิ่นม่านชุนตะโกนเชียร์อยู่ด้านข้าง กลัวว่าท่านอาจารย์เฟิงจะพ่ายแพ้ จนไม่อาจได้เหมืองแร่ที่มีมูลค่ากว่าร้อยล้านมาไว้ในมือ
“ชีวิตของหยางซิ่นอย่างข้ามีค่าแค่ 100,000 ตำลึงเชียวหรือ? แซ่เฟิง ข้าให้เจ้า 200,000 ตำลึง ฆ่าเสิ่นม่านชุนให้ข้า!”
หยางซิ่นร่ำรวยล้นฟ้า เปิดปากก็เสนอถึง 200,000 ตำลึง แต่ท่านอาจารย์เฟิงกลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
“รับเงินเขามา ก็ต้องช่วยขจัดภัยให้เขา ตกลงกันไว้ 100,000 ก็ 100,000 จะกลับคำไม่ได้”
ท่านอาจารย์เฟิงกวัดแกว่งดาบฟันออกมา ทุกดาบแฝงจิตสังหาร หมายเด็ดหัวทั้งสองคนให้ได้
“เหมืองแร่ชานเมืองตะวันออกมีมูลค่ากว่าร้อยล้าน พวกเขาให้ท่านแค่ 100,000 นี่ไม่ใช่รังแกคนซื่อตรงหรอกหรือ?”
“หยางซิ่นอย่างข้ามีเงินเหลือเฟือ เอาอย่างนี้ ข้าเพิ่มให้เป็น 500,000!”
ทันทีที่หยางซิ่นเอ่ยออกมา กระบวนท่าดาบของท่านอาจารย์เฟิงก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานเขาก็บุกเข้ามาอีกครั้ง
“ชื่อเสียงของเฟิงว่านซานโด่งดังไปทั่วต้าเจิ้น หากลือออกไปว่าข้าหักหลังเพราะเงิน 500,000 มิใช่จะถูกคนหัวเราะเยาะหรือ?”
“ได้ เช่นนั้นข้าเพิ่มให้อีก 500,000 รวมเป็น 1,000,000! เจ้าต่อกรกับข้ากับพี่ใหญ่ได้อย่างไม่เสียเปรียบ ค่าตัวนี้คู่ควรกับเจ้า”
“ไม่ได้ เพิ่มอีก 200,000”
“ตกลง!”
มุมปากของหยางซิ่นยกขึ้นเล็กน้อย เป็นอย่างที่คิด ทุกคนล้วนมีราคา ไม่ใช่ทุกเรื่องต้องใช้การฆ่าฟันแก้ปัญหา
ท่านอาจารย์เฟิงผู้นี้มีฝีมืออยู่บ้าง แต่เงิน 1,200,000 ตำลึงนับเป็นราคาสูงลิบ พูดตามตรงก็ไม่ค่อยคุ้ม เงิน 200,000 ที่เพิ่มมาถือเป็นส่วนเกินราคาโดยแท้
แต่ก็ไม่เป็นไร หยางซิ่นมีเงินเหลือเฟือ ปัญหาที่แก้ได้ด้วยเงินย่อมไม่ใช่ปัญหา
การต่อสู้ใหญ่พลันหยุดชะงัก หยางซิ่นยื่นตั๋วเงินของหอเงินตระกูลหยางจำนวน 600,000 ตำลึงให้เขา รับปากว่าเมื่อเรื่องสำเร็จจะจ่ายส่วนที่เหลืออีก 600,000 ตำลึง
“ได้ ข้าจะช่วยพวกเจ้าจัดการเสิ่นม่านชุน เจ้าเด็กนี่คิดฉวยโอกาสซ้ำเติมประมุขตระกูลหยางตอนที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย เฟิงว่านซานคนนี้ไม่ยอมแน่!”
เฟิงว่านซานรับตั๋วเงินแล้วพลิกท่าทีทันที เสิ่นม่านชุนตกใจจนถอยกรูดหลายก้าว ก่อนจะทรุดนั่งลงกับพื้น
“ท่านอาจารย์เฟิง ท่านกลับคำได้อย่างไร? พวกเราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือ? เมื่อได้สัญญาสิทธิ์เหมืองแร่แล้วจะให้ท่าน 100,000”
“หึ! เจ้าเห็นข้าเป็นขอทานหรือ? เจ้าให้ 100,000 แต่ท่านซิ่นให้ข้า 1,200,000 หากเป็นเจ้า จะยอมรับใช้ใคร?”
เฟิงว่านซานชักดาบออกมาจ่อคอเขาโดยตรง ทำให้เขาตกใจจนไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
“กลิ่นอะไร?”
เฟิงว่านซานสูดจมูก แล้วเห็นว่าเสิ่นม่านชุนตกใจจนปัสสาวะราด จึงบีบจมูกพลางทำหน้าเหยเกด้วยความรังเกียจ
“ที่แท้ก็เป็นคนขี้ขลาด ยังคิดจะแต่งกับคุณหนูตระกูลหยาง ช่างขายหน้าเสียจริง”
เฟิงว่านซานฟันดาบลงกลางศีรษะ เลือดค่อย ๆ ซึมออกมาจากกระหม่อมของเสิ่นม่านชุน ก่อนร่างจะล้มลงแน่นิ่ง
“ดาบเร็วเหลือเกิน”
หยางซิ่นเดินเข้าไปตรวจดู เห็นว่าเสิ่นม่านชุนดูภายนอกไร้บาดแผล แต่แท้จริงร่างถูกผ่าออกเป็นสองซีก ในใจอดเลื่อมใสวิชาดาบของเฟิงว่านซานไม่ได้ ใช้เงินเพียง 1,200,000 เชิญยอดฝีมือเช่นนี้มาได้ นับว่าได้ของดีมาแล้วจริง ๆ
เขากำลังจะหยิบเงินอีก 600,000 ที่เหลือให้เฟิงว่านซาน แต่หยางชวงกลับดึงเขาออกไปด้านข้าง สีหน้าไม่สบอารมณ์
“พวกเราสองพี่น้องร่วมมือกัน ใช่ว่าจะสู้เจ้าหมอนี่ไม่ได้ เหตุใดต้องผลาญเงินก้อนโตถึง 1,200,000 ด้วย?”
หยางชวงทำหน้าเสียดายยิ่งนัก ต้องรู้ว่าการซ่อมแซมสำนักคุ้มภัยเทียนอู่ของเขายังใช้เงินไปเพียงสิบกว่าหมื่นตำลึงเท่านั้น