โซฟากว้างขวางพอ หลินลั่วหร่วนจมลงในเบาะนุ่ม ๆ
กลิ่นอายคุ้นเคยของจิ้นหานสวินโอบล้อมเขารอบด้าน
นั่นคือกลิ่นของพี่ใหญ่ คือความปลอดภัยที่จะอุ้มเขาออกจากกรงในตลาดมืด
หลินลั่วหร่วนทำตามสัญชาตญาณ ยื่นแขนเรียวเล็กออกมาจากผ้าห่มขนแกะ เกี่ยวเข้ากับต้นคอของจิ้นหานสวิน
ร่างทั้งร่างของจิ้นหานสวินเกร็งตึงถึงขีดสุด
น้ำหนักเบาหวิวนั่นทาบทับลงมา พร้อมกับไออุ่นจากกายและกลิ่นน้ำนมอันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กดี ตรงเข้าโจมตีสมอง
หลินลั่วหร่วนกระพริบตาคู่ใสแป๋ว ขนตาสะบัดไหว
"พี่ครับ"
"ดอกเบี้ยคืออะไรเหรอ"
เขาเอียงคอด้วยความสงสัย
ปลายนิ้วลากไล้เบา ๆ บนท้ายทอยของจิ้นหานสวิน
"คิดดอกเบี้ย จะเจ็บเหมือนฉีดยาไหมครับ"
ถ้าเจ็บ เขาก็จะทน เพราะเขาเพิ่งสัญญากับพี่ไป
จิ้นหานสวินจ้องมองใบหน้าที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมนั้นอย่างแน่วแน่
ริมฝีปากสีชมพูอ่อนสองแผ่นเผยอเล็กน้อย ไม่มีการป้องกันใด ๆ
สัตว์ป่าในกายคำรามอย่างบ้าคลั่ง เรียกร้องให้เขี้ยวเคี้ยวกลืนคนทั้งกระดูก
แต่เหตุผลกำลังดึงรั้งอย่างสุดกำลัง
ไม่ได้ เขายังเปราะบางเกินไป
ลูกกระเดือกของจิ้นหานสวินกระตุกขึ้นลงอย่างรุนแรงหลายครั้ง
เขาข่มความปรารถนาที่แทบจะทะลุอกไว้ เสียงแหบพร่าจนสั่น
"ไม่เจ็บ"
ฝ่ามือใหญ่ประคองแก้มของหลินลั่วหร่วน ปลายนิ้วหัวแม่มือลูบไล้เบา ๆ บนผิวหน้าข้าง ๆ
"ไม่เพียงไม่เจ็บ ยังรู้สึกดีมากด้วย"
หลินลั่วหร่วนเชื่อเขา พยักหน้าอย่างจริงจัง
"งั้นพี่คิดได้เลย หร่วนหร่วนไม่กลัว"
จิ้นหานสวินอดใจไม่ไหวอีกแล้ว
เขาค่อย ๆ ก้มหน้าลง ระยะห่างระหว่างสองคนถูกลบเลือนไปสิ้น