ฮั่วอวิ๋นรับสายตาที่เย็นเฉียบนั้น พลางฝืนใจยื่นเอกสารหนึ่งด้วยสองมือ
จิ้นหานสวินรับเอกสาร ลดสายตาลงมองตัวหนังสือดำหนาบนปก
《รายการข้อห้ามสำหรับคุณชายหลิน》
ภายในระบุรายละเอียดกฎการกินอยู่และกิจวัตรต่าง ๆ อย่างละเอียด
เลื่อนลงไปอีก ภาคผนวกข้อแรกมีตัวอักษรเด่นชัดว่า
ห้ามการออกกำลังกายหนักทุกรูปแบบ ห้ามทำให้ผู้ป่วยมีอารมณ์แปรปรวนรุนแรง
จิ้นหานสวินยกมือขึ้นจัดกระดุมข้อมือ
“วันนี้คฤหาสน์ขาดยามเฝ้าประตู”
“พวกนายสองคน ไปยืนเฝ้าหน้าประตูใหญ่เดี๋ยวนี้”
เฉินฟ่างสูดลมเย็น กล่าวกับฮั่วอวิ๋นด้วยน้ำเสียงต่ำอย่างหัวเสีย
“เมื่อไหร่นายจะเลิกซวยพาฉันไปด้วย?”
ฮั่วอวิ๋นรู้ว่าตนผิด ห่อคอไม่ปริปาก
ก่อนจากไป เขาหยิบกล่องกระเบื้องขาวแบนหนึ่งจากก้นสุดของตู้ยา ยื่นให้ตรงหน้าจิ้นหานสวิน
“นายท่านจิ้น นี่คือยาขี้ผึ้งลดรอยแผลเป็นที่ข้าพึ่งปรุงขึ้น”
“ใส่ส่วนผสมฟื้นฟูเนื้อเยื่อ พิเศษสำหรับรอยแผลเป็นเก่าบนตัวของคุณชายหลิน”
จิ้นหานสวินละสายตามาที่กล่องกระเบื้องขาว สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“ใช้ยังไง?”
ฮั่วอวิ๋นกระแอมเสียงแห้ง
“ต้องตักยานี้ออกมาก่อน วางบนฝ่ามืออุ่นให้ร้อน แล้วทาให้ซึมทีละจุด”
“ตอนทา ต้องนวดเป็นวงกลมวนไปมา จนตัวยาซึมซาบเข้าสู่ผิวจนหมด”
“ทาก่อนนอนหนึ่งครั้ง แค่ใช้เป็นประจำ รอยแผลเป็นพวกนั้นจะจางลงเร็วมาก”
หลินลั่วหร่วนได้ยินว่าต้องทายา มองกล่องกระเบื้องขาวนั้นอย่างไม่สบายใจ