คำพูดของเฉินฟ่างหล่นลง อากาศทั่วห้องรับแขกแข็งค้าง
ฮั่วอวิ๋นยืนอยู่ข้าง ๆ หดคอเล็กน้อย แอบชำเลืองมองเฉินฟ่าง
จิ้นหานสวินวางชามกระเบื้องในมือกลับลงบนโต๊ะน้ำชา ดึงแท็บเล็ตจากมือเฉินฟ่าง นิ้วมือปัดบนหน้าจอสองสามครั้งอย่างไม่ใส่ใจ
ห้าอันดับแรกของเทรนด์ค้นหาล้วนเป็นแท็กเกี่ยวกับคฤหาสน์ปานซาน
[รสนิยมพิเศษของผู้นำตระกูลจิ้น]
[หลินลั่วหร่วนบาดเจ็บสาหัสลุกจากเตียงไม่ได้]
[ของเล่นของเจ้าสัวการเงิน]
จิ้นหานสวินมองตัวอักษรสีดำหนาเหล่านั้น หัวเราะในลำคอต่ำ ๆ
หัวเราะจนแผ่นหลังของเฉินฟ่างและฮั่วอวิ๋นเย็นวาบ
หลินลั่วหร่วนแต่เดิมซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของจิ้นหานสวิน เสียงหัวเราะนั้นทำให้เขาเงยหน้าขึ้น
เขาแหงนหน้า ในดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย
"พี่"
"รสนิยมพิเศษคืออะไรหรือ"
เสียงอ่อนหวานไร้เดียงสาดังขึ้นในห้องรับแขก
"ทำไมบอกว่าหร่วนหร่วนลุกจากเตียงไม่ได้"
"หร่วนหร่วนลุกจากเตียงได้นะ ยังเหยียบสนามหญ้าเลย..."
เฉินฟ่างกระแอมสองที รีบหันหน้าไปทางอื่น
ฮั่วอวิ๋นอยากมุดหัวตัวเองลงพรมให้รู้แล้วรู้รอด คุณหนูคนนี้ช่างกล้าถามจริง ๆ
จิ้นหานสวินโยนแท็บเล็ตคืนให้เฉินฟ่าง
เขาก้มลง สายตาตกกระทบใบหน้าเล็ก ๆ ไร้เดียงสาไม่ประสีประสาของหลินลั่วหร่วน
นิ้วเรียวยาวยกขึ้น บีบคางเล็ก ๆ ของเขาเบา ๆ
ปลายนิ้วแนบริมฝีปากนุ่มนิ่ม ค่อย ๆ ลูบวนไปมาสองครั้ง
หลินลั่วหร่วนรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย เผยอปากออก เผยให้เห็นปลายลิ้นสีชมพู
แววตาของจิ้นหานสวินหม่นลง