หลินลั่วหร่วนได้ยินดังนั้น ก็มุดตัวออกมาจากผ้าห่มทั้งตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“ได้! หร่วนหร่วนอยากดูเซอร์ไพรส์!”
จิ้นหานสวินขยี้หัวเขา อุ้มคนออกจากผ้าห่มอย่างเบามือ แล้วพาไปห้องน้ำ
หน้ากระจกตรงอ่างล้างหน้า หลินลั่วหร่วนเชิดคางขึ้นอย่างว่าง่าย ให้จิ้นหานสวินใช้ผ้าขนหนูอุ่น ๆ เช็ดใบหน้า
เช็ดคราบน้ำแห้งแล้ว เขาก็บิดฝากระปุกครีมทาหน้าเด็กสูตรพิเศษของหมอฮั่ว ใช้ปลายนิ้วแตะครีมสีชมพูขึ้นมานิดหนึ่ง
หลินลั่วหร่วนสูดจมูกฟุดฟิด “หอมจัง”
จิ้นหานสวินแต้มครีมลงบนปลายจมูก หน้าผาก และแก้มทั้งสองข้างของเขา จากนั้นใช้ฝ่ามือค่อย ๆ วนเกลี่ยให้ทั่ว
กลิ่นหอมหวานของสตรอว์เบอร์รีกระจายตัวในอากาศ
“เด็กดีวันนี้เป็นเด็กดีกลิ่นสตรอว์เบอร์รี”
จิ้นหานสวินก้มลง จูบลงบนแก้มที่ทาครีมนั้นฟอดหนึ่ง
หลินลั่วหร่วนแหงนหน้าขึ้น ดวงตาคู่หนึ่งสุกใส
“พี่ชาย เซอร์ไพรส์คืออะไรกันแน่”
จิ้นหานสวินใช้ปลายนิ้วเขี่ยปลายจมูกเชิดรั้นนั่น
“ถ้าบอกตอนนี้ จะเรียกว่าเซอร์ไพรส์ได้ยังไง พี่ชายพาเด็กดีไปกินข้าวเช้าก่อน”
ในห้องอาหารชั้นล่าง
บนโต๊ะยาวไม้แดงยังคงเป็นยาบำรุงแบบชงรสสตรอว์เบอร์รี
ข้าง ๆ ยาชงนั้นมีจานกระเบื้องขาวใบเล็กวางอยู่ ในจานมีเค้กสตรอว์เบอร์รีมูสขนาดเท่าฝ่ามือหนึ่งชิ้น
จิ้นหานสวินอุ้มคนนั่งลงบนเก้าอี้ สายตาของหลินลั่วหร่วนจดจ้องอยู่กับเค้กชิ้นนั้น
ยาชงหมดแก้วแล้ว เขาก็รีบเขย่าแขนจิ้นหานสวินทันที