แสงแดดในฤดูหนาวสาดส่องลงบนยอดแหลมหลากสีสัน สะท้อนแสงระยิบระยับชวนฝันราวกับอยู่ในเทพนิยาย
เสาโรมันสูงตระหง่านตรงทางเข้าทั้งสองต้นถูกทำเป็นรูปขนมเกลียวสีสด พันด้วยริบบิ้นหลากสี
ความแตกต่างอย่างแรงกล้าทำให้หลินลั่วหร่วนถึงกับลืมหายใจ
เสียงของเขาสั่นเครือ
“พี่ครับ นี่…ที่นี่ที่ไหนเหรอ”
จิ้นหานสวินวางเขาลงอย่างมั่นคงบนพื้นราบที่ปูด้วยอิฐหินสีสัน
“นี่คือปราสาทของเด็กดี”
เขาห่อหุ้มมือเย็นเฉียบของหลินลั่วหร่วนไว้ ประสานมือสิบนิ้วแล้วก้าวเดินไปข้างหน้า
ประตูเหล็กลวดลายสีขาวอมชมพูค่อยๆ เลื่อนเปิดออกทั้งสองข้าง
เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว กลิ่นหอมกรุ่นก็ลอยมาปะทะหน้า
ลานหน้าปราสาทเมื่อมองเข้าไปล้วนเต็มไปด้วยกุหลาบขาวอมชมพูที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆ
เป็นพันธุ์ที่หายากและราคาแพงยิ่ง กลีบดอกซ้อนทับกัน บานสะพรั่งอย่างงดงามตามอำเภอใจ
สายลมอ่อนๆ พัดผ่าน ทะเลดอกไม้สีขาวอมชมพูที่พลิ้วไหวทั่วทั้งลานก่อให้เกิดคลื่นกลิ่นหอมหวาน
หลินลั่วหร่วนรู้สึกเหมือนเท้าลอย
เขารู้สึกเหมือนกำลังเหยียบอยู่บนเมฆ เพียงแค่ออกแรงนิดเดียวก็จะร่วงหล่นลงไปในความฝัน
“พี่ครับ ดอกไม้…” เขาชี้ไปที่ทะเลดอกไม้นั้น เงยหน้าขึ้น
“อืม สวยไหม” จิ้นหานสวินเอียงศีรษะมองเขา
หลินลั่วหร่วนพยักหน้าอย่างแรง
เฉินฟ่างที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวแอบเช็ดเหงื่อ
จะไม่สวยได้อย่างไรกัน
ทั้งหมดนี้เขาจัดการให้เครื่องบินเช่าเหมาลำหกลำในคืนเดียว ขุดรากถอนโคนมาจากทุ่งดอกไม้ระดับสุดยอดในฮอลแลนด์ แล้วขนส่งทางอากาศกลับมาจีน