ประโยคที่ว่า “หร่วนหร่วนก็ช่วยพี่ชายได้นะ” ถูกโยนออกมา จุดไฟในตัวจิ้นหานสวินให้ลุกโชน
เขาจ้องมองหลินลั่วหร่วน ดวงตาลุกไหม้ด้วยริ้วเลือดสีแดงน่าสะพรึง
เอนกายอยู่ท่ามกลางหมอนนุ่มนิ่ม หลินลั่วหร่วนเผยให้เห็นลำคอขาวบางอยู่ด้านนอก ทั้งร่างเปราะบางราวกับจะแตกสลายเพียงสัมผัส
จิ้นหานสวินกดความปรารถนาที่จะกลืนกินคนตรงหน้าเข้าไปทั้งตัวอย่างทารุณลงอย่างยากลำบาก
เขาโน้มตัวลง ฝ่ามือแนบลงบนแก้มอุ่นของหลินลั่วหร่วน นิ้วหัวแม่มือลูบไล้เนื้อนุ่มนั่นอย่างแผ่วเบา
จากนั้น ประทับจูบอ่อนโยนบนหน้าผากเนียนนั่น
“เด็กดีเหนื่อยมากแล้ว วันนี้ไม่ต้องช่วย พักผ่อนก่อนเถอะ”
ได้ยินดังนั้น หลินลั่วหร่วนก็ผงกศีรษะอย่างว่าง่าย
เขาเอนแก้มเข้าไป ถูไถกับฝ่ามือกว้างใหญ่นั่น
ไม่เกินสามวินาที เสียงลมหายใจเบาบางสม่ำเสมอก็ดังขึ้นในห้องนอนอันเงียบงัน
แน่ใจแล้วว่าคนหลับสนิทจริง ๆ
จิ้นหานสวินจึงค่อย ๆ ชักมือกลับ ยืนขึ้นอย่างเกือบจะตะกุกตะกัก แล้วก้าวยาว ๆ เข้าไปในห้องน้ำ
วาล์วน้ำเย็นถูกบิดจนสุด
กระแสน้ำเย็นเสียดกระดูกรินรดลงมาจากศีรษะ
ไม่มีประโยชน์ ไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย
ไฟตัณหาภายในลุกโชนยิ่งขึ้น ความเจ็บปวดที่บวมตึงแทบทำให้เขาเป็นบ้า
เพียงแค่หลับตาลง
เต็มไปด้วยภาพที่หลินลั่วหร่วนเมื่อครู่ในอ่างอาบน้ำ เงยคออย่างสิ้นไร้หนทาง ตาแดงร้องไห้เรียกพี่ชาย
ยิ่งกว่านั้นยังมีประโยคอ่อนหวานนุ่มนี่ว่า “หร่วนหร่วนก็ช่วยพี่ได้” เมื่อครู่นั้น
นี่มันคือยากระตุ้นกำหนัดที่ร้ายแรงที่สุดในโลกชัด ๆ