ฮั่วอวิ๋นเบลอๆ งึมงำอยู่ในลำคอไม่เป็นความ
“ต่องานยากกว่านี้…ก็ให้ข้าหลับตาอีกห้านาทีก่อนเถอะ…”
เฉินฟ่างขยับเข้าไปใกล้ กดเสียงต่ำ ทำท่าสะใจเล็กน้อย
“อย่าหลับต่อเลย นายเจองานใหญ่แล้ว”
“ฝั่งท่านปู่เพิ่งส่งข่าวมา เดือนหน้า งานเลี้ยงครอบครัววันเริ่มฤดูหนาว”
“ให้คุณชายหลินเลี้ยงตัวให้มีเลือดมีฝาด ไปร่วมงานเคียงข้างคุณชายจิ้นให้สง่างาม”
ฮั่วอวิ๋นได้ยิน ร่างทั้งร่างเด้งขึ้นจากโซฟา
“เดือนหน้า? วันเริ่มฤดูหนาว?”
“ก็เหลือแค่สามสิบกว่าวันน่ะสิ!”
เขาขยี้ผมตัวเองอย่างคลั่ง พลางเดินไปเดินมา
“ท้องของคุณชายหลินพังหมดแล้ว ต้องพึ่งอาหารเหลวกับยาบำรุงแบบชงประทังชีวิต!”
“กินมากไปแค่คำเดียวก็กระตุกเกร็ง จะให้ผมไปเอาอะไรมาบำรุงเลือดเนื้อให้ท่าน? เอาชีวิตเข้าแลกหรือไง!”
เฉินฟ่างยักไหล่
“นั่นมันเรื่องของนาย ยังไงก็ตาม คำว่าสง่างามนี่ ต้องไปให้ถึง”
แล้วเขาก็เสริมอีกประโยคอย่างมีนัยยะลึกซึ้ง
“นิสัยคุณชายจิ้นนายก็รู้ดี ถ้างานเลี้ยงวันเริ่มฤดูหนาวคุณชายหลินแค่จามขึ้นมา นายเดาออกไหมว่าใครจะหัวหลุดจากบ่าก่อน?”
ฮั่วอวิ๋นสูดลมหายใจเย็นจัด จำนนพลิกเปิดสมุดจด
แผนฟื้นฟูแบบค่อยเป็นค่อยไปชุดเดิมต้องรื้อทิ้งหมด บัดนี้ต้องอัดลงให้เห็นผลภายในสามสิบวัน
เขากัดปลอกปากกา รู้สึกแต่เพียงว่าหัวตัวเองคงต้องหลุดเพราะแผนนี้ไม่วันใดก็วันหนึ่ง
ทันใดนั้น หน้าประตูใหญ่ลายฉลุของคฤหาสน์ก็มีเสียงรถยนต์ดังขึ้น
รถยนต์เมย์บัค S680 คันหนึ่งจอดนิ่งอยู่หน้าประตู เป็นรถจากบ้านเก่านั่นเอง
ประตูรถถูกผลักออก เหออี้นำบอดี้การ์ดหลายคนก้าวลงมา
ในมือบอดี้การ์ดถือกล่องของขวัญใบเล็กใบใหญ่มากมาย ด้านนอกห่อด้วยผ้าแพรสีแดงเข้ม