จิ้นหานสวินกุมตุ๊กตาเสือผ้านั่นไว้ในฝ่ามือ
นั่นคือของที่หลินลั่วหร่วนหวงมากที่สุด
เคยถูกแย่งชิงไป เคยถูกซ่อนไว้ และเคยถูกใช้เป็นข้อต่อรองข่มขู่เขา
แต่หลินลั่วหร่วนกลับมอบมันให้เขา
“นี่คือของขวัญที่แพงที่สุดเท่าที่ท่านพี่เคยได้รับ”
จิ้นหานสวินมองตาของหลินลั่วหร่วน พูดทีละคำชัดถ้อยชัดคำ
หลินลั่วหร่วนกระพริบตาปริบ ๆ
“แพงที่สุด?”
เขาไม่ค่อยเข้าใจ
“อืม แพงที่สุด ท่านพี่จะเก็บของขวัญที่เด็กดีให้ไว้อย่างดี”
จิ้นหานสวินพยักหน้า
หลินลั่วหร่วนได้ยินคำว่า “เก็บไว้อย่างดี” ก็เอื้อมมือไปสัมผัสแหวนนิ้วโป้งสีดำทองที่ห้อยอยู่ตรงอก
“ของขวัญที่ท่านพี่ใหญ่ให้หร่วนหร่วน หร่วนหร่วนก็จะเก็บไว้อย่างดี”
จิ้นหานสวินยกมือขึ้นประคองแก้มของเขา
“งั้นเราตกลงกันแล้วนะ”
“เด็กดีพกของขวัญที่ท่านพี่ให้ไว้ ท่านพี่ก็จะพกของขวัญที่เด็กดีให้ไว้”
“ได้”
หลินลั่วหร่วนพยักหน้าอย่างเอาจริงเอาจัง
จิ้นหานสวินล้วงโทรศัพท์ของตัวเองออกจากกระเป๋าสูท
เขาร้อยเชือกเส้นเล็กของตุ๊กตาเสือผ้าผ่านรูที่ปลายโทรศัพท์ มัดให้แน่น
ตัวเครื่องคาร์บอนไฟเบอร์สั่งทำพิเศษดูเรียบหรู
ตอนนี้มีตุ๊กตาเสือผ้าเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่ง
จิ้นหานสวินยกโทรศัพท์ขึ้นแกว่งไปมาตรงหน้าหลินลั่วหร่วน
“ต่อไปไม่ว่าท่านพี่ไปไหน ก็จะพกมันไปด้วย”
หลินลั่วหร่วนยื่นมือไปแตะเสือน้อยเบา ๆ
“ท่านพี่ใหญ่จะทำหายไหม?”
“ไม่มีทางหาย”
จิ้นหานสวินจับมือของเขาไว้
“ท่านพี่จะวางมันไว้ในที่ที่มองเห็นและเอื้อมถึงเสมอ”