เช้าวันรุ่งขึ้น หลินลั่วหร่วนตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองยังอยู่ในอ้อมกอดของจิ้นหานสวิน
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
สิ่งแรกที่เห็นคือแผงอกกำยำ เงยหน้าขึ้นไปอีกนิด ก็เป็นคางที่แข็งแกร่งและเย็นชา
แววตาของเขายังพร่ามัว จับต้นชนปลายไม่ถูกว่านี่คือความจริงหรือความฝัน
ภายในห้องอบอุ่น ผ้าห่มสะอาดนุ่มนิ่ม
หลินลั่วหร่วนลังเล ก่อนจะยกนิ้วขึ้น ปลายนิ้วแตะคางของจิ้นหานสวินอย่างแผ่วเบา
เห็นอีกฝ่ายไม่ขยับ จึงค่อย ๆ เลื่อนไปใกล้ริมฝีปาก
ปลายนิ้วของหลินลั่วหร่วนสัมผัสโดน จิ้นหานสวินก็ตื่นแล้ว
เขาไม่ส่งเสียง เพียงแต่ผ่อนลมหายใจให้เบาลง ปล่อยให้หลินลั่วหร่วนลูบคลำใบหน้าตนตามสบาย
“ท่านพี่…”
หลินลั่วหร่วนจิ้มแก้มของจิ้นหานสวิน ดวงตาค่อย ๆ โค้งขึ้น
“ท่านพี่หน้าตาดี”
จิ้นหานสวินอดไม่ได้ที่จะยิ้ม
เขากุมมือเล็ก ๆ ที่ซุกซนนั่นไว้
“เด็กดีชมอีกทีสิ”
หลินลั่วหร่วนนิ่งไปครู่หนึ่ง กระพริบตาพลางพูดซ้ำ
“ท่านพี่หน้าตาดี”
จิ้นหานสวินหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก้มหน้าลงจูบบนนิ้วเรียวงามนั่นแผ่วเบา
หลินลั่วหร่วนไม่เข้าใจ
“ท่านพี่ ทำอะไรน่ะ?”
“นี่คือพี่กำลังบอกเธอว่า พี่ทะนุถนอมเธอมาก”
จิ้นหานสวินดึงคนเข้ามาในอ้อมอกแน่นขึ้น หน้าผากแตะเบา ๆ กับศีรษะ
“พี่ชอบเธอ ถึงได้ใกล้ชิดเธอแบบนี้”
หลินลั่วหร่วนถามเสียงแผ่ว “ชอบหร่วนหร่วน จะชอบนานแค่ไหน?”