ภายในห้องนอนใหญ่เงียบสนิท
หลินลั่วหร่วนหลับสนิทอยู่ในห้วงนิทรา
จนกระทั่งบ่ายแก่ เขาไม่แม้แต่จะพลิกตัว ลมหายใจนุ่มนวลสม่ำเสมอ
จิ้นหานสวินเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่างไปไหน
เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ดึงแขนเสื้อขนนุ่มตัวหลวมขึ้นไปเล็กน้อย
รอยแผลที่ตั้งใจทำร้ายตัวเองเพื่อรอสัญญาณนาฬิกาที่ปิดเสียงไว้
มองแล้วจิ้นหานสวินรู้สึกแน่นหน้าอก
ปลายนิ้วเขาลอยอยู่เหนือแผล อยากสัมผัสแต่ก็กลัวจะปลุกอีกฝ่าย
สุดท้าย ได้แต่ลูบรอยแดงนั้นอย่างแผ่วเบาอยู่สองครั้ง
เพื่อไม่ต้องออกห่างจากห้องนอนแม้แต่ก้าวเดียว เขาสั่งให้เฉินฟ่างนำเอกสารข้ามชาติเร่งด่วนที่ต้องจัดการทั้งหมดมาส่ง
อุปกรณ์สื่อสาร คอมพิวเตอร์ และแท็บเล็ตทั้งหมด ปิดเสียงแจ้งเตือนหมด
จิ้นหานสวินนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนอนใหญ่ เปิดอ่านเอกสารทีละหน้าอย่างช้า ๆ ตอนเซ็นชื่อควบคุมแรงที่แขนได้ดีเยี่ยม
แต่ทันทีที่นึกถึงรอยแดงบนข้อมือของหลินลั่วหร่วน ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความดุร้ายราวกับหญ้าป่าที่เติบโตอย่างบ้าคลั่ง
เซ็นเอกสารฉบับสุดท้ายเสร็จ
จิ้นหานสวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเปิดแชทของเฉินฟ่าง ปลายนิ้วพิมพ์ข้อความสองบรรทัดที่แฝงไปด้วยจิตสังหาร
“รอหร่วนหร่วนตื่นแล้วตรวจซ้ำ”
“เสร็จแล้วรีบจับฮั่วอวิ๋นใส่กระเป๋า ส่งไปขุดเหมืองที่แอฟริกา”
ส่งคำสั่งเรียบร้อย เขาโยนโทรศัพท์กลับไปบนโซฟา
บ่ายสามโมง
บนเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง มีเสียงขยับตัวเล็กน้อยดังมาจากผ้าห่ม