ภายในห้องนอนใหญ่ ไฟผนังโทนส้มอุ่นถูกหรี่ลงต่ำสุด
นาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์บนโต๊ะหัวเตียงเปล่งแสงเรืองจาง ๆ
จิ้นหานสวินพิงหัวเตียง ดวงตาเต็มไปด้วยไอเย็นดุดัน
ถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายเด็กดีของเขายังต้องให้ฮั่วอวิ๋นปรุงยา
แค่หมอเถื่อนคนนั้นกุเรื่องย้อมแมวขึ้นมา เขาก็ให้เฉินฟ่างจับมัดโยนไปแอฟริกาได้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
น้ำแปดแก้ว? ดึกดื่นยังต้องตั้งนาฬิกาปลุกขึ้นมากินอีกสองแก้ว?
ไร้สาระ!
ร้อนในของเลือดลมบ้าบออะไรกัน ไอ้หั่วคนนั้นมั่วขึ้นมาแท้ ๆ
ตอนกลางวันหลอกเด็กดีเล่นก็แล้วไป นี่ดึกป่านนี้แล้ว จะทนให้สมบัติของเขาต้องตื่นกลางดึกเพราะเสียงนาฬิกาได้ยังไง?
ทั้งยังต้องขยี้ตาคลานขึ้นมาเทน้ำให้เขาอีก?
จิ้นหานสวินเอียงตัว มองหลินลั่วหร่วนที่ขดตัวอยู่ในผ้าห่มข้าง ๆ
แก้มขาวหมองฝังตัวในหมอนนุ่ม ๆ อกกระเพื่อมสม่ำเสมอ ลมหายใจราบเรียบและยาวขึ้น
เขาเบามือ หยิบนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์บนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมา
“คลิก” เบา ๆ
นาฬิกาถูกปรับเป็นโหมดเงียบ
จัดการทุกอย่างเสร็จ จิ้นหานสวินวางนาฬิกากลับที่เดิม
เขาเปิดมุมผ้าห่มนอนลง เอื้อมมือดึงหลินลั่วหร่วนเข้ามาในอ้อมอก วางคางบนเส้นผมนุ่มนิ่มนั้น
สูดกลิ่นหอมหวานของสตรอว์เบอร์รีอ่อน ๆ จากใบหน้า แล้วหลับตาลงนอน
รอพรุ่งนี้เช้าฟ้าสาง จะประกาศให้เด็กดีรู้ว่า “ร้อนในของเลือดลม” ของเขาหายขาดแล้ว