เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดเหมันต์สาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของห้องนอนในอาคารหลัก ทอแสงอุ่นละมุนบนพรม
จิ้นหานสวินถือผ้าขนหนูอุ่น เช็ดใบหน้าของหลินลั่วหร่วนอย่างเบามือที่สุด
“เด็กดี เช้านี้อยากกินอะไร”
เขาหยิบเสื้อฮู้ดแคชเมียร์สีเทาอ่อนมาสวมให้หลินลั่วหร่วน
หลินลั่วหร่วนขยี้ตา
“อยากกินของหวานที่หมอฮั่วให้”
“ได้ พี่จะพาเด็กดีไป”
จิ้นหานสวินเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมนอนลำลองสีดำสนิท อุ้มหลินลั่วหร่วนไปยังห้องอาหารชั้นล่าง
ยังไม่ทันเข้าประตู ก็เห็นฮั่วอวิ๋นยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารพร้อมรอยคล้ำดำปูดใต้ตาทั้งสองข้าง
ในดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงฝอยจากการอดนอน ทั้งร่างเปล่งประกายความเหนื่อยล้าราวกับถูกสูบพลังจนหมด
ในมือยังถือโหลแก้วคริสตัลทรงงามใบหนึ่ง
เมื่อเห็นจิ้นหานสวินอุ้มคนเข้ามา ฮั่วอวิ๋นก็ยืนตัวตรงทันที
บุญคุณที่เมื่อวานยกเลิกคำสั่งเนรเทศไปแอฟริกา เขาต้องตอบแทนด้วยการกระทำจริง
“อรุณสวัสดิ์ ท่านจิ้น สวัสดี คุณชายหลิน”
ฮั่วอวิ๋นยกโหลแก้วใสวางบนโต๊ะอาหารด้วยสองมือ ฝาเปิดแง้มอยู่ กลิ่นหอมหวานของผลไม้ฟุ้งกระจายออกมา
จิ้นหานสวินดึงเก้าอี้ตำแหน่งประธานนั่ง แล้ววางหลินลั่วหร่วนบนตักอย่างเป็นธรรมชาติ
เขากวาดตามองโหลบนโต๊ะ
“อะไรน่ะ”
ฮั่วอวิ๋นรีบก้าวเข้ามา
“ท่านจิ้น นี่คือยาเม็ดสารอาหารรสสตรอว์เบอร์รีไร้น้ำตาลที่ผมเร่งวิจัยทั้งคืนครับ”