หน้าคฤหาสน์ปานซาน รถของสื่อมวลชนเรียงรายตั้งแต่ตีนเขาไปจนถึงหน้าประตูใหญ่
กล้องตั้งเรียงเป็นแถว เล็งไปที่ประตูไม้แกะสลักที่ปิดสนิท
นักข่าวอดหลับอดนอนกันทั้งคืน อาหารเช้าในมือเย็นชืดไปแล้ว แต่สายตายังคงจับจ้องที่ประตู
ทุกคนอยากได้ภาพถ่ายหน้าตรงของหลินลั่วหร่วนเป็นคนแรก
ฟ้าเพิ่งสาง ที่สุดทางขึ้นเขาจู่ ๆ ก็มีเสียงเครื่องยนต์ดังเป็นจังหวะ
ขบวนรถสีดำแล่นออกมาจากม่านหมอก มีรถองครักษ์คุ้มกันหน้า-หลัง
รถยนต์ตราหงฉีคันกลางของขบวนติดป้ายทะเบียนเลขสวย
พอเห็นป้ายทะเบียน สีหน้าบรรดานักข่าวรุ่นเก๋าแถวหน้าก็เปลี่ยนไป
"ป้ายทะเบียนหลินเอเลขเรียง"
"ท่านประธานจิ้น?"
"ผู้นำรุ่นก่อนยังมาด้วยตัวเอง เรื่องนี้เล่นงานเข้าให้แล้ว"
ขบวนรถหยุดอยู่หน้าประตูคฤหาสน์
องครักษ์ลงจากรถก่อน กางร่มสีดำบังไว้กันกลุ่มเลนส์และไมโครโฟนที่รุมเข้ามา
ประตูรถหงฉีคันกลางเปิดออก
มือที่ถือไม้เท้าไม้แดงยื่นออกมาก่อน จากนั้น จิ้นกวงหัวจึงก้าวลงจากรถ
ผมสีขาวทั้งศีรษะหวีเรียบร้อย สวมเสื้อนอกสไตล์จีนสีเทาเข้ม
นักข่าวกรูเข้าไปทันที
"คุณจิ้นผู้เฒ่า วันนี้ที่มาคฤหาสน์ปานซาน เป็นเพราะคุณหลินลั่วหร่วนหรือเปล่าครับ"
"ตระกูลจิ้นจะให้คุณหลินลั่วหร่วนปรากฏตัวตอบโต้ไหมครับ"
"คุณมองวิธีการจัดการตระกูลหลินของท่านประธานจิ้นอย่างไรครับ"
องครักษ์เปิดทางให้
เหออี้ยืนเคียงข้างจิ้นกวงหัว ช่วยกันไมโครโฟนที่ยื่นเข้ามา
องครักษ์ภายในประตูคฤหาสน์ยืนยันตัวบุคคลผู้มาเยือน ประตูไม้แกะสลักเปิดออกอย่างไม่มีเสียง