นอกคฤหาสน์ยังมีคนมาออกันอยู่
รถของสื่อจอดเรียงรายริมทางขึ้นภูเขา
ทุกคนกำลังรอให้หลินลั่วหร่วนปรากฏตัว
ส่วนคนที่ทั้งอินเทอร์เน็ตจับตามอง เพิ่งจะลืมตาตื่นเมื่อครู่นี้เอง
เขาเห็นแผ่นอกที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมก่อน แล้วจึงมองเลยขึ้นไปตามเนื้อผ้า
จิ้นหานสวินกำลังพิงหัวเตียง มือถือแท็บเล็ต อ่านเอกสารอยู่
พอรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวข้างตัว เขาก็ปิดแท็บเล็ต วางไว้ข้าง ๆ อย่างง่ายดาย
ปลายนิ้วลูบไล้แก้มของหลินลั่วหร่วนเบา ๆ
“เด็กดีตื่นแล้ว”
หลินลั่วหร่วนเอนแก้มซุกเข้าไปในอุ้งมือนั้น
เขาหาวน้อย ๆ
แล้วดึงข้อมือเสื้อของจิ้นหานสวินไว้
“พี่ชาย”
“หร่วนหร่วนอยากกินของหวาน ๆ”
เสียงทุ้มเพิ่งขาดลง เสียงเคาะประตูสองครั้งก็ดังมาจากหน้าห้อง
เสียงของฮั่วอวิ๋นแว่วผ่านบานประตูมา
“ท่านจิ้น คุณชายหลินควรได้เวลาชงยาบำรุงตอนเช้าแล้วครับ”
จิ้นหานสวินเหลือบมองคนในอ้อมแขน
“เข้ามา”
ฮั่วอวิ๋นผลักประตูเข้ามา ถาดในมือมีถ้วยยาบำรุงสีชมพูราดหน้า ข้าวบดอุ่น ๆ ถ้วยหนึ่ง และเนื้อปลานึ่งเละเปื่อย
เขาวางถาดบนหัวเตียง กำลังจะเอ่ยปาก จิ้นหานสวินก็เงยหน้าขึ้น
“เรื่องสำคัญ”
ฮั่วอวิ๋นพูดสั้นกระชับได้ใจความ
“ครั้งละน้อยแต่บ่อย เนื้อปลาป่นมากสุดครึ่งถ้วย กินเสร็จสังเกตอาการครึ่งชั่วโมง”
“ออกไป”
ประตูห้องปิดสนิทอีกครั้ง
เฉินฟ่างยืนอยู่หน้าประตู มองฮั่วอวิ๋น
“หมอฮั่ว วันนี้ออกมามีชีวิตรอดได้เร็วดี”
ฮั่วอวิ๋นลูบจมูกอย่างขัดเขิน
“ส่วนใหญ่เป็นเพราะข้าหุบปากเร็ว”
ในห้อง หลินลั่วหร่วนกำลังซบอยู่ในอ้อมกอดของจิ้นหานสวิน จิบยาบำรุงทีละนิด