บทที่ 71 แจ้งความว่าเป็นชู้
“ไอ้คนสารเลว ฉันแต่งงานกับผู้ชายที่เคยมีเมียมาแล้วก็ถือว่ากล้ำกลืนฝืนทนมากพอแล้ว แกยังกล้าไปหาผู้หญิงคนอื่นอีก ไอ้ขี้แพ้ที่คุมตัวเองไม่ได้”
“ยังกล้าพาเรื่องเดือดร้อนกลับมาถึงบ้านอีก ฉันจะหย่ากับแก ลูกชายฉันจะพากลับไปอยู่ตระกูลหลิว เปลี่ยนไปใช้นามสกุลหลิว ให้ตระกูลหลินของแกสิ้นทายาทไปเลย”
“เฉี่ยวเฉี่ยว ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ ฟังฉันก่อน!”
ย่าหลินก็กระโดดขึ้นมาทันที “แกจะพาหลานชายหัวแก้วหัวแหวนของบ้านเราไปไม่ได้ นั่นเป็นหลานชายของตระกูลหลิน”
หลินเฉี่ยวเฉี่ยวตวาด “จะพูดบ้าอะไรอีก ฉันจะกลับบ้านเดิม ให้พี่ชายฉันมาหักขาแก ดูซิว่าแกยังกล้าไปบ้านผู้หญิงคนอื่นอีกไหม”
ตอนนี้หน้าประตูมีคนมามุงดูเรื่องสนุกกันเต็มไปหมด พอได้ยินเรื่องราวแล้วก็พากันพูดว่า “หลินกั๋วชิงเป็นชู้ แล้วสามีของผู้หญิงคนนั้นจับได้ เลยตามมาตีถึงบ้าน มิน่าล่ะ บ้านถึงโดนทุบจนเละ”
“ดูไม่ออกเลยว่าหลินกั๋วชิงที่ปกติกลัวเมียขนาดนั้น ยังกล้าออกไปแอบกินข้างนอก”
“บางทีเมียอาจจะคุมเข้มเกินไป เขาถึงได้ไปหาผู้หญิงคนอื่นก็ได้”
“ใช่สิ ไม่ใช่หรือว่าหมาที่ไม่เห่ามักกัดคน ถ้าไม่อย่างนั้นจะแต่งแล้วแต่งอีกทำไม ความคิดแบบเจ้าที่ดินชัด ๆ”
“โธ่ ถ้ามีคนแจ้งความขึ้นมา ก็ต้องโดนโกนหัวครึ่งซีกประจานแน่”
“ใช่ เรื่องเป็นชู้นี่ปล่อยไว้ไม่ได้ ทำให้สังคมเสื่อมเสีย ให้โรงงานไล่เขาออกไปเลย”
หลินกั๋วชิงได้ยินแล้วตกใจจนแทบขวัญหนี รีบอธิบายให้ทุกคนฟัง
ถ้าช้ากว่านี้อีกหน่อย บางทีงานอาจจะรักษาไว้ไม่ได้ ตอนนี้เขาเสียใจอย่างที่สุดที่ไปหาจางเจวียนและคิดไม่ซื่อกับเธอ