บทที่ 72 ไม่รู้ทำไมถึงนอนเก่งขนาดนี้
หลังจากเจิ้งอวี่เจี๋ยกับหลินฟานกลับไปแล้ว คนในตระกูลเจิ้งก็เริ่มพูดคุยกัน
โจวเจี๋ยถามว่า “อวี่ฮ่าว เมื่อกี้เป็นสายจากบ้านเดิมของน้องสะใภ้คนที่สี่หรือเปล่า ที่บ้านเธอเกิดอะไรขึ้นหรือ พี่สี่กับน้องสะใภ้เพิ่งกลับมาจากบ้านเดิมไม่ใช่เหรอ”
แม่เจิ้งได้ยินแล้วก็โมโห เธอรู้อยู่แล้วว่าไม่ควรรับผู้หญิงที่มีแม่เป็นม่ายและมีลูกสาวที่ยังไม่แต่งงานมาเป็นสะใภ้
แต่เจิ้งเหลาซานเหมือนถูกคนทำคุณไสยใส่ ถูกปีศาจจิ้งจอกคนนั้นล่อลวงจนยืนกรานว่าต้องแต่งกับหลินฟานให้ได้
ตอนนี้เป็นยังไงล่ะ! ในบ้านไม่มีผู้ชาย พอมีเรื่องอะไรก็ให้เจิ้งเหลาซานออกหน้ารับแทนทุกที ต่างอะไรกับการเป็นลูกเขยเข้าบ้านกัน
เจิ้งเหลาซานพูดว่า “ไม่รู้เหมือนกัน คงมีเรื่องอะไรสักอย่างมั้ง น้องสาวของน้องสะใภ้คนที่สี่โทรมา ฟังเหมือนกำลังร้องไห้ ตอนนี้เป็นสังคมนิติธรรมแล้ว คิดว่าคงไม่มีเรื่องอะไรหรอก”
โจวเจี๋ยพูดว่า “ก็ไม่แน่หรอก บ้านน้องสะใภ้คนที่สี่มีแค่แม่กับน้องสาว ใคร ๆ ก็พูดกันว่าบ้านม่ายมีเรื่องวุ่นวายเยอะ”
เจิ้งเหลาซานพูดว่า “เธอพูดเป็นหรือเปล่า ต่อไปก่อนพูดอะไรให้คิดให้ดีก่อน พูดให้น้อยลงหน่อย ถ้าน้องสะใภ้คนที่สี่ได้ยินเข้า เธอต้องไม่พอใจเธอแน่”
โจวเจี๋ยเบ้ปากอย่างไม่ใส่ใจ “ก็พี่สี่กับน้องสะใภ้ไม่อยู่กันนี่ ฉันแค่พูดในบ้านเอง”
พี่สะใภ้ใหญ่โจวถามว่า “กล่องใบใหญ่สองใบที่วางอยู่หน้าประตูนี่อะไรน่ะ”
เจิ้งเหลาซานตอบว่า “เหมือนพี่สี่เอากลับมา พอกลับถึงบ้านก็มีธุระออกไป เลยวางของทิ้งไว้หน้าประตู”
โจวเจี๋ยรีบเดินไปเปิดดู “นี่มันกาใบใหญ่ แถมมีสายไฟด้วย ต้องเสียบปลั๊กสินะ หรือว่านี่จะเป็นกาไฟฟ้า? ใบใหญ่ขนาดนี้ต้องใส่น้ำได้เท่าไรกันเนี่ย!”